โยคที่เหลืออยู่นั้นออกมา “พวกเธอรับปากได้หรือว่าจะไม่เกิดเรื่องอีก?เพราะฉะนั้นหมั้นกันไว้ก่อน นี่เป็นความคิดที่ดีที่สุดที่แม่คิดได้ในตอนนี้แล้วว่าไงล่ะ อวี่เจ๋อ?”“ได้ครับ” อวี่เจ๋อตอบรับอย่างมีความสุขที่สุด“มีความสุขจริงๆ เลยนะ อยากจนแทบใจจะขาดล่ะสิไม่ว่า” อวิ๋นเฉียวว่าอวิ๋นตั่วคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องมงคลอย่างไม่คาดฝันขึ้น “แม่พูดจริงๆเหรอคะ?”อวิ๋นเฉียวทนดูต่อไปไม่ไหว “ดูพวกพี่สองคนสิ แต่ละคนพากันดีใจจนออกนอกหน้า เก็บอาการสักหน่อยก็ได้มั้งคะ”อวิ๋นตั่วไม่สนใจพี่ชาย นับนิ้วว่ายังเหลืออีกกี่วันกว่าจะปิดเทอม“ปิดเทอมฤดูร้อนเมื่อไหร่นะ?”“แม่จะลองคุยกับพ่อของลูกดู แต่ถึงจะบอกว่าหมั้น สองครอบครัวก็ยังต้องมาพบกันสักครั้งนะ!”อวิ๋นตั่วพยักหน้า ลุกขึ้นยืน “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว หนูกลับก่อนนะคะ!”ชูยินรีบตะโกนตามลูกสาวไป “เด็กคนนี้นี่! อย่าลืมสิลูกต้องพักหลังแท้งเกือบเดือนนะ ยังกระโดกกระเดกแบบนี้อีก อวี่เจ๋อประคองน้องหน่อย พากลับไปพักผ่อนที่ห้อง อย่าเถลไถลล่ะ!”“ครับ” อวี่เจ๋อรีบตามไปประคองอวิ๋นตั่ว“แม่ แม่ให้เขาประคองอวิ๋นตั่วกลับหอพัก นี่ไม่เท่ากับว่าส่งเนื้อเข้าปากเสือเหรอครับ?”ชูยินจ้องอวิ๋นเฉียวตาค้าง สั่งกำชับอวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่วว่า “ตอนนี้อยู่พักฟื้นเกือบเดือน อย่าก่อเรื่องอะไรล่ะ”อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อรับปาก ชูยินมองตามพวกเขาไม่ละสายตา เดินขึ้นไปเข้าห้องแล้วปิดประตู อวิ๋นตั่วก็ฝืนต่อไปไม่
