“เราตกลงกันแล้วนะ ต่อไปไม่ว่าจะโกรธกันแค่ไหนก็จะไม่บอกเลิกกัน”อวี่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ อวิ๋นตั่วเสนอข้อตกลงระหว่างที่พวกเขาเดินจูงมือกันอยู่บนถนน“ได้ค่ะ”“แล้วก็ห้ามเย็นชาใส่กันด้วย มีอย่างที่ไหนไม่สนใจกันตั้งหลายวันแบบนี้” อวี่เจ๋อพูดอีกเธอเงยหน้าขึ้นมา “ถ้าหนูโกรธแล้วเถียงไม่ชนะพี่จะทำยังไงล่ะคะ”อวี่เจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นพี่จะไปซื้อกระดานซักผ้ามาอันหนึ่งแล้วไปคุกเข่าบนนั้น”อวิ๋นตั่วหลุดหัวเราะออกมา “ก็ไม่จำเป็นต้องจงใจซื้อขนาดนั้น ที่จริงคุกเข่าบนแป้นคีย์บอร์ดก็ได้”“จะคุกเข่าบนแป้นคีย์บอร์ดยังไง?”“ก็คุกเข่าข้างบน แล้วบนหน้าแป้นพิมพ์บอร์ดจะต้องไม่เห็นว่ามีอะไรขยับเขยื้อนสักนิด แถมระดับความยากสูงกว่ากระดานซักผ้าเยอะเลย”“นี่ใครคิดเนี่ย?” อวี่เจ๋อถาม“ไม่รู้สิค่ะ แต่ว่าหนูคิดว่าไอเดียบรรเจิดมากเลย”อวี่เจ๋อทำหน้าขมขื่น “พี่คิดว่าซื้อกระดานซักผ้าดีกว่านะ ตอนที่ไม่ได้ใช้ยังเอามาซักผ้าได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย”“แต่หนูชอบแป้นคีย์บอร์ด แถมใช้เป็นสิ่งช่วยเตือนใจได้ด้วย”“นี่พี่สอนให้เธอเคารพเชื่อฟังครูบาอาจารย์มาตั้งแต่เด็ก เธอว่ามีนักเรียนที่ไหนทำกับอาจารย์แบบนี้บ้างไหม?” เขาทำเป็นโกรธ“ก็พี่เสนอวิธีคุกเข่าบนกระดานซักผ้าเองนี่คะ หนูก็แค่เสนอทางเลือกเพิ่มให้พี่เท่านั้นเอง” เธอทำท่าทางพูดแบบมีหลักการเหตุผลเขามองเธอ แล้วหัวเราะพรวดออกมา เขารู้แล้วว่าไม่มีทางเอาชนะเธอได้เลย พอนึกถึงภาพเ
