ันทุกคนนั่นแหละ!”อวิ๋นตั่วโกรธไม่พอใจอยู่เงียบๆ ด้วยเรื่องนี้ทำให้เธอและอวี่เจ๋อทะเลาะเถียงกันคอแข็ง ได้แต่ใช้ความรู้สึกมาผูกมัดเขา ให้เขายอมรับคนในครอบครัวของคนรักอวิ๋นเฉียวมองดูน้องสาวคนเล็กแล้วพูดด้วยท่าทีจริงจัง “บ้านอวิ๋นเราโชคดีที่มีเธอ เธอดีกว่าพี่มากนะ ท่าทีที่เธอกำลังทำงานอยู่เมื่อกี้น่าชื่นชมมากเลย จริงๆ นะ ท่าทางดูเหมือนพ่อของพวกเราเลย!”อวิ๋นตั่วไม่อยากฟังอะไรแบบนี้ เธอถามกลับอย่างเคืองๆ “พวกเราจะไปกินข้าวกันที่ไหนคะ?”“ก็หน้ามหา‟ลัยพวกเธอนั่นแหละ ข้ามถนนไปสองสาย มีภัตตาคารอยู่ร้านหนึ่ง บรรยากาศใช้ได้”“ทำไมหนูไม่รู้เลยล่ะ?”“ทั้งวันเธอเอาตามอวี่เจ๋อไปกินของริมทาง จะรู้จักของดีๆ ได้ยังไงกันล่ะ?”อวิ๋นตั่วอดไม่ได้ที่จะเถียงแทนอวี่เจ๋อ “เขาไม่ได้พาหนูไปกินริมทางทุกวันซะหน่อย หนูก็แค่ไม่อยากไปไกล แถวๆ นี้มีอะไรกินก็กินได้ทั้งนั้นแหละ”“นี่ล่ะที่น่ากลัว เธอคิดดูตอนเธอเด็กๆ เลือกกินมากขนาดไหน ตอนนี้คิดไม่ถึงเลยว่าจะกินปิ้งย่างหม่าล่ากับคนอื่นๆ เธอถึงกับเข้าเมืองตาหลิ่วก็หลิ่วตาตาม แต่เคยคิดบ้างไหมว่าตอนนี้เธอดูไม่เหมือนคุณหนูไฮโซเลยสักนิด”
