รู้ไหมว่าอวิ๋นตั่วไม่พูดกับฉันมาสิบวันแล้ว”อวิ๋นเฉียวซาบซึ้งสุดๆ “จริงเหรอ เพราะฉันน่ะเหรอ?”“ใช่ เพราะนาย”“ฉันรู้สึกซาบซึ้งเหลือเกิน เด็กคนนี้ไม่เสียแรงที่ทะนุถนอมมาแต่เด็ก ดูแล้วในใจของเธอพี่ชายอย่างฉันคงสำคัญกว่านายมากเลย เมื่อก่อนเธอตื้อนาย ตามนายต้อยๆ นายว่าไงก็ว่าตาม นั่นเพราะนายไม่ได้ไปลํ้าเส้นเธอเข้าพอนายไปลํ้าเส้นเธอ เธอก็ตัดใจปล่อยนายไปได้” อวิ๋นเฉียวจิบกาแฟ “นี่เป็นการเตือน อย่าคิดว่าอวิ๋นตั่วไม่มีนายแล้วจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้! พวกเราคนบ้านอวิ๋นถึงเวลาก็เอาจริงเหมือนกัน”“พอได้แล้ว นายเลิกพูดฉีกหน้าฉันได้แล้ว ช่วยฉันคิดหาวิธีว่าจะทำยังไงให้เธอเปลี่ยนใจดีกว่า นายรู้ไหม เธอบอกว่าเธอจะเลิกกับฉัน!”“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? นายพูดว่าอะไรฉันบ้างเนี่ย”“ก็ว่าไปตามความจริง ว่านายเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ลูกคนรวย เสเพล ฉันทนดูอวี่ซีไปเสี่ยงกับนายไม่ได้หรอก!”“นายว่านายนินทาฉันลับหลังซะขนาดนี้ ตอนนี้กลับมาขอให้ฉันช่วยโดยไม่รู้สึกอะไรเนี่ยนะ?”“ไม่ใช่ว่าฉันรู้สึกผิดอยู่หรือไงล่ะ?”“รู้ตัวว่าผิดแล้ว ก็ไปสำนึกผิดกับอวิ๋นตั่วนู้น มาบอกอะไรฉันล่ะ?”“ที่สำคัญคือตอนนี้เธอไม่สนใจฉัน ไม่มองหน้าฉัน ฉันถึงได้มาให้นายช่วยคิดวิธีอยู่นี่ไง”“เฮ้อ เวรกรรม!”————————————————————–
