ีคนยินดีจะจ่ายเพิ่มอีกร้อยล้าน ขนาดคนโง่ยังรู้เลยว่าควรขายให้ใคร วันนี้เขามาบอกกับตนด้วยตัวเองก็ถือว่าเกรงใจมากแล้วหูต้าเฉิงยืนขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่หวังว่าอวิ๋นอี้ฟานจะเอาที่ดินผืนนั้นแล้ว“ประธานอวิ๋น ผมขอตัวก่อนนะครับ”อวิ๋นอี้ฟานนึกถึงที่ดินตรงชานเมืองตะวันออกผืนนั้น เขาเชื่อว่าขอแค่ใช้ประโยชน์ได้มากขึ้น ต้องกลายเป็นที่ดินที่มูลค่าเยอะแน่ ถ้ายอมแพ้ไปแบบนี้เขารู้สึกรับไม่ได้จริงๆ สามร้อยล้าน ที่ดินผืนนั้นไม่ใช่แค่สามร้อยล้านนะเดิมทีที่ยืดเวลาหูต้าเฉิงไว้ เพราะอยากจะกดราคา นึกไม่ถึงว่าจะยืดจนมีนกขมิ้น*[1]โผล่ออกมา ตอนนี้ไม่ใช่แค่ไร้โอกาสกดราคา แถมยังต้องการเพิ่มอีกร้อยล้านด้วย ถ้าเขาไม่ยอมจ่ายเพิ่มอีกร้อยล้านก็ทำได้เพียงมองหูต้าเฉิงขายที่ดินผืนนั้นให้คนอื่น“งั้นเอาแบบนี้ครับคุณหู คุณให้เวลาผมสักหนึ่งสัปดาห์” อวิ๋นอี้ฟานพูด“คุณเพิ่มมาอีกร้อยล้านแบบนี้ ต้องให้เวลาผมคิดสักหน่อย”ดวงตาของหูต้าเฉิงเป็นประกาย เขาไม่ได้โอบอุ้มความหวังใดๆ ไว้เลยตอนนี้เริ่มกระโดดขึ้นมาแล้ว “แบบนั้นก็ได้ครับ ผมจะรอคำตอบคุณหนึ่งสัปดาห์ ถ้าคุณไม่ตอบอะไรมา ผมจะถือว่าคุณวางมือ ผมจะไปเซ็นสัญญากับบริษัทนั้นแล้วนะครับ”นกขมิ้น* มาจากสำนวน “ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง螳螂捕蝉 黄雀在后” ใช้เพื่อเปรียบเปรยถึงผู้ที่ไร้วิสัยทัศน์ มักเล็งผลระยะสั้นโดยไม่ระวังว่าจะมีผลร้ายในระยะยาวรออยู่
