อวิ๋นตั่วนั่งบนเตียง มองอวี่เจ๋ออย่างรู้สึกไม่ยุติธรรม ใช้สองมือทุบขอบเตียง “หนูบอกไปแล้วไงว่าหนูไม่ได้ทำเพื่อเขา ทำไมพี่ไม่เชื่อล่ะคะ?”อวี่เจ๋อหันไปมองอวิ๋นตั่วที่กำลังนํ้าตาคลอ เขาก็ตกใจมาก “ไม่ต้องร้องเลย อย่านึกว่าร้องแล้วเธอจะมีเหตุผลขึ้นมานะ”พออวิ๋นตั่วได้ฟัง นํ้าตาก็ไหลออกมาโดยไม่ลังเล “พี่ใจร้ายเกินไปแล้วไม่ใช่แค่ใส่ร้ายหนู แถมยังตะคอกใส่อีก!”“พี่ทำอย่างนั้นเหรอ?” อวี่เจ๋อแก้ตัว “พี่แค่อธิบายความจริงให้เธอฟัง”“ความจริงคือพี่ใส่ร้ายหนู แล้วตะคอกหนู! ” นํ้าตาของอวิ๋นตั่วหยดแหมะๆเห็นเธอร้องไห้อย่างเจ็บปวดขนาดนี้ อวี่เจ๋อก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดไป เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้าอวิ๋นตั่ว แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับมือของเธอไว้และใช้อีกข้างเช็ดนํ้าตาให้เธอ “พอแล้ว ไม่ต้องร้องแล้ว ถือว่าพี่ผิดแล้วกัน”“ทำไมพูดว่าถือว่าพี่ผิดคะ ก็เห็นชัดๆ ว่าพี่ผิด” อวิ๋นตั่วได้คืบจะเอาศอก“โอเค พี่ผิดไปแล้ว”ไม่แปลกใจเลยที่มนุษย์ในโลกต่างก็บอกว่าผู้หญิงไม่มีเหตุผล ที่ขงจื๊อกล่าวว่าสิ่งที่เลี้ยงยากที่สุดในโลกนี้คือผู้หญิงและคนถ่อยน่ะ เป็นคำกล่าวจากประสบการณ์จริงๆ!อวิ๋นตั่วยื่นมือเช็ดนํ้าตาตัวเอง “พี่อวี่เจ๋อ พี่ห้ามสงสัยหนู!”“พี่รู้แล้ว พี่ผิดไปแล้ว!” อวี่เจ๋อเขย่งส้นเท้า จูบปากเธอเบาๆ อีกครั้ง“จริงจังหน่อยสิคะ หนูพูดเรื่องสำคัญกับพี่อยู่นะ?” อวิ๋นตั่วผลักเขาออก“โอเค เธอว่ามา” เขากลับมาพูดอีกครั้ง“พวกเราอยู่ด
