้วยกัน ความเชื่อใจเป็นสิ่งพื้นฐานไม่ใช่เหรอคะ?”“ใช่”“แล้วพี่มาสงสัยหนูได้ยังไง ว่าหนูมาหาพี่เพราะเทียนอี้?”“พี่ผิดไปแล้ว” อวี่เจ๋อจูบเธออีกครั้ง “พี่มันใจแคบ เดาไปมั่ว”อวิ๋นตั่วผลักเขาอีกครั้ง “พี่ใจแคบจริงๆ นั่นแหละ”อวี่เจ๋อลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง แล้วกอดอวิ๋นตั่วไว้ในอ้อมอก “เธอก็ลองคิดดูหน่อยสิ ว่าทำไมพี่ถึงใจแคบ?”อวิ๋นตั่วถือโอกาสเอนตัว เอาหัวหนุนแขนอีกฝ่าย เงยหน้ามองแล้วถามว่า“ทำไมล่ะคะ?”อวี่เจ๋อใช้นิ้วปัดผมที่แก้มเธอไปไว้ด้านหลังเบาๆ นิ้วของเขาสอดพันอยู่ในเส้นผมที่อ่อนนุ่มของเธอ “พี่ไม่มั่นใจในตัวเอง พี่แก่กว่าเธอตั้งหลายปี ถ้ามีวันไหนที่เธอรังเกียจว่าพี่แก่ แล้วพี่จะทำยังไงล่ะ?”“จริงเหรอคะ?”“จริงสิ” เขาลูบปรอยผมตรงหน้าผากเธอ ปัดผมที่ปรกหน้าผากไปไว้ด้านหลังเผยให้เห็นหน้าผากที่ขาวใสเกลี้ยงเกลา หน้าผากของเธอโค้งสวยงาม อวี่เจ๋อเอนกายลงจูบหน้าผากเธอ แล้วพูดว่า “ทำยังไงดีล่ะ พี่จะเสพติดไหม?”“อะไรนะคะ?” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อกอดเธอ แล้วเป่าลมเบาๆ ข้างหูเธอ “พี่บอกว่าถ้าพี่ทำให้ดอกไม้ชุมฉํ่า พี่จะเสพติดไหม?”อวิ๋นตั่วตบตบเขาเบาๆ เธอหน้าแดงแล้วพูดว่า “พี่ไม่จริงจัง หนูจะกลับแล้ว”“พี่ไม่ให้เธอกลับ” อวี่เจ๋อกอดเธอไว้ ให้เธอล้มลงบนแผ่นอกแน่นของเขา “ได้ยินเสียงหัวใจพี่เต้นไหม?”หัวใจของอวิ๋นตั่วเองก็เต้นแรงเช่นกัน “เราสองคนคงไม่อยู่ท่านี้ไปจนฟ้ามืดหรอกนะคะ?”“แต่พี่อยากให้อยู่แบบนี้ไปตลอด ตราบ
