อวิ๋นตั่วถูกแบกกลับไป เธอดื่มมาทั้งคืน ทบทวนคำพูดของฉงหรงกับลั่วเสวี่ยซํ้าๆ อยู่ในหัว ดื่มจนไม่แคร์อะไร แยกทิศทางไม่ออกหากจะส่งอวิ๋นตั่วกลับหอในสภาพแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าอวี่เจ๋อไม่วางใจเขาทำได้เพียงแบกเธอกลับหอพักตัวเอง พอเปิดไฟก็ค่อยๆ ประคองอวิ๋นตั่วลงบนเตียง ยังไม่ทันที่จะถึงจุดหมาย อวิ๋นตั่วก็ล้มลงบนเตียงแล้วดึงเขาลงไปด้วย ร่างของเขาทับอยู่บนร่างของเธอ อวิ๋นตั่วจึงร้องเสียงดัง เช่นนั้นอวี่เจ๋อรู้สึกผิดมาก “ขอโทษ พี่ทำเธอเจ็บหรือเปล่า?”อวิ๋นตั่วลืมตาขึ้น พอเห็นว่าสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อบอุ่นบนหน้าของเธอแล้ว เธอก็หัวเราะ ยังไม่ลืมจุดมุ่งหมายของตัวเอง “คืนนี้ หนูต้องจัดการพี่ให้ได้!”เธอพลิกตัว ทับอวี่เจ๋อไว้ใต้ร่างกายเธอ จับปกเสื้อของอวี่เจ๋อ กะพริบสายตาที่เป็นประกายนั้น “พี่ไม่สนใจหนูจริงๆ เหรอคะ?”อวี่เจ๋อรู้สึกคอแห้งฝืด “สนใจอะไร?”อวิ๋นตั่วกัดริมฝีปากพลางพูดว่า “พอรักกันถึงระยะเวลาหนึ่งแล้ว ไม่ควรเชื่อมผนึกกันอย่างกลมกลืนเหรอคะ? ปั้นเป็นเธอ หล่อหลอมเป็นฉัน ให้เราสองรวมเป็นหนึ่ง?”อวี่เจ๋อมองวิ๋นตั่ว สายตาของเขาแวววาว ในหัวสมองว้าวุ่น เขาเป็นด็อกเตอร์สาขาคอมพิวเตอร์คนหนึ่ง โปรแกรมยากแค่ไหนก็ไม่เคยทำให้เขาลำบากข้อมูลยิ่งซับซ้อนเขาก็ยิ่งรู้สึกสนุกแต่ตอนนี้เขากลับไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไร?“เธอเมาแล้วนะ!” อวี่เจ๋อลองปลุกอวิ๋นตั่ว และปลุกตัวเองด้วย “พี่เอาเปรียบเธอไม่ได้!”อวิ๋นตั่วโ
