บกมือ “หนูไม่ได้เมา แค่ดื่มเหล้าไปนิดหน่อยเอง เหล้าจะปลุกความกล้าในตัวเรา เข้าใจไหมคะ? คืนนี้หนูจะจัดการพี่ให้ได้!”พออวิ๋นตั่วพูดเสร็จก็เอามือปิดหน้า แล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมา แม้จะเมาแล้วแต่เธอก็รู้สึกอาย“เธอเอาจริงเหรอ?” อวี่เจ๋อรู้สึกว่าเลือดในร่างกายกำลังพลุ่งพล่าน“เอาจริงค่ะ!” อวิ๋นตั่วพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร เพียงแต่ว่าพยักหน้าเสร็จแล้วก็ไม่เงยหน้าขึ้นมาอีกอวี่เจ๋อพลิกพลิกตัว ใช้สองมือจับหน้าของอวิ๋นตั่วไว้ แล้วก้มหัวลงไปกำลังจะจูบปากเธอ แต่พบว่าอวิ๋นตั่วไม่มีปฏิกิริยาอะไรแล้ว“อวิ๋นตั่ว!” เขาเรียก พลางตบหน้าเธอเบาๆ ไม่มีปฏิกิริยาอะไรแล้ว เธอหลับไปแล้ว!อวี่เจ๋อหัวใจเต้นแรง บนโลกนี้มีคนแบบนี้ด้วยเหรอ ปลุกเร้าให้เส้นเลือดเขาพองตัว จุดไฟในตัวเขา แต่เธอกลับหลับซะแล้ว!“อวิ๋นตั่ว!” เขาเรียกเธออีกครั้ง แต่เธอยังคงไม่โต้ตอบอะไรเขาซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเธอ รู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง“ต้องไม่เป็นแบบนี้สิอวิ๋นตั่ว!”ตอนที่อวิ๋นตั่วตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่หอของอวี่เจ๋อ ถูกห่มผ้าห่มไว้อย่างดี อวี่เจ๋อนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะข้างๆ อวิ๋นตั่วมองฝ้าเพดาน คิดให้ละเอียดว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานตัวเองดื่มจนเมาแล้วก็นึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์ที่เมาก็รีบแอบเปิดผ้าห่มออกดูตัวเอง เสื้อผ้ายังอยู่บนตัว หรือจะไม่สำเร็จ?อวิ๋นตั่วผิดหวังเล็กน้อย ทำไมไม่สำเร็จล่ะ? ขณะเดียวกันก็รู
