้สึกโชคดีเล็กน้อย โชคดีที่มันไม่สำเร็จ ถ้าหากมันสำเร็จจริงๆ เธอก็คงเสียใจที่เธอไม่รู้สึกตัวอะไรเลยอวิ๋นตั่วลุกออกจากเตียง อวี่เจ๋อวิจัยโปรแกรมของตัวเองต่อ ไม่ได้หันหน้ามามองเธอด้วยซํ้า “ตื่นแล้วเหรอ?”อวิ๋นตั่วลูบขมับตัวเอง ปวดเล็กน้อย ท่าทางเมื่อคืนเธอจะดื่มไปเยอะพอสมควร ใช้มือคลำอยู่บนเตียงตั้งนาน หาแจ็คเก็ตหนังไม่เจอ สายตาก็กวาดหาไปรอบๆ ห้อง เห็นว่ามันวางอยู่บนกองหนังสือข้างโต๊ะทำงาน เธอลุกออกจากผ้าห่ม ค่อยๆ ย่องไปตรงหน้ากองหนังสือ แล้วหยิบชุดคลุมมาใส่เตรียมจะหลบหนีไปพอเดินถึงหน้าประตู ก็มีมือหนึ่งมากดประตู อวี่เจ๋อมาขวางประตูไว้
“เธอจะไปไหน?”——————————————————————
