เช้าวันอาทิตย์ ฟางผิงทำตัวตามปกติ ตื่นเช้ากว่าสามีพอทำความสะอาดหมดแล้ว เธอก็หิ้วตะกร้าเตรียมที่จะไปตลาด
พอเปิดประตูก็เห็นอวิ๋นตั่วยืนยิ้มอยู่ สะพายกระเป๋าเป้ เหมือนกับเด็กดื้อคนหนึ่ง“คุณป้าคะ!”“อวิ๋นตั่ว เช้าขนาดนี้ หนูมาได้ยังไงเนี่ย ทำคนแก่ตกใจหมด?”“ไม่ได้เจอคุณลุงกับคุณป้านานแล้ว หนูเลยมาเยี่ยมค่ะ คุณป้าจะไปซื้อผักเหรอคะ?”ฟางผิงพยักหน้า“หนูขอไปกับคุณป้าด้วยนะคะ!”ฟางผิงส่ายหน้า “นั่นไม่ใช่สถานที่สำหรับคุณหนูอย่างหนูนะ บอกป้ามาว่าอยากกินอะไร เดี๋ยวป้าซื้อกลับมาให้”อวิ๋นตั่วเดินไปคล้องแขนฝางผิง “หนูยังไม่ทันไปเลย คุณป้ารู้ได้ยังไงคะว่าหนูไปไม่ได้? ไปกันเถอะค่ะ”ฟางผิงใจลอยตลอดทาง เธอรู้ว่าเด็กคนนี้หน้าตาสวยงามหยาดเยิ้ม มีความคิดตั้งแต่เด็ก วันนี้มาบ้านเธอตั้งแต่เช้า อีกทั้งยังดึงดันจะมาตลาดกับเธออีก ต้องมีเรื่องอะไรแน่“อวิ๋นตั่วจ๊ะ หนูมีอะไรจะคุยกับป้าหรือเปล่า?” พอเดินไปถึงหน้าตลาดฟางผิงก็หยุดฝีเท้า เจอคนรู้จักในตลาดมากมาย พี่ป้าน้าอาพูดอย่างนั้นอย่างนี้กัน ข่าวลือก็เกิดขึ้นแล้ว“หนูแค่อยากไปตลาดเป็นเพื่อนคุณป้า ไปกันเถอะค่ะ” อวิ๋นตั่วพูดพอเข้าตลาดไปก็เจอป้าหม่า ฟางผิงรู้ว่าป้าหม่าฝีปากร้ายกาจ มีความระตือรือล้นกับเรื่องชาวบ้านมาก วันนี้อวิ๋นตั่วตล้องแขนตัวเองแบบนี้ ถ้าเธอเห็นเข้า ต้องถามนั่นถามนี่ยาวแน่ๆ ฟางผิงไม่อยากเปลืองนํ้าลายพูดกับเธอเพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอดี เช่นนั้นจึงเบี่
