ยงตัวไป อยากจะหลบป้าหม่าแต่ว่าป้าหม่าดันไม่ยอมปล่อยเธอไป วิ่งเข้ามาหาเธอ “ฟางผิง ซื้อผักเหรอจ๊ะ?”“อ๋อ ซื้อผักจ้ะ” ฟางผิงฝืนยิ้มอย่างไม่เต็มใจ“เอ๋ แม่หนูคนนี้เป็นใครเนี่ย หน้าตาสวยเชียว เหมือนนางฟ้าเลย! ” ป้าหม่าจ้องที่ตัวอวิ๋นตั่ว ไม่ยอมละสายตาไปครู่หนึ่งอวิ๋นตั่วยิ้มให้ฟางผิง “คุณป้าคะ นี่ใครเหรอคะ?”“ป้าหม่าจ้ะ เป็นเพื่อนบ้านพวกเราเอง” ฟางผิงตอบอวิ๋นตั่วทักทายป้าหม่า “สวัสดีค่ะป้าหม่า”“สวัสดีจ้ะ สวัสดี! เธอคือ?”“หนูเป็นแฟนพี่อวี่เจ๋อค่ะ ป้าหม่า วันนี้ทานข้าวเสร็จแล้วมาเล่นไพ่บ้านเราสิคะ?”ฟางผิงมองอวิ๋นตั่ว ในใจตำหนิว่าเด็กคนนี้มุทะลุ เดิมทีเขาก็เป็นคนปล่อยข่าวลือนี้ของเธอ เธอไม่เพียงแต่ไม่หลบ แต่ยังชวนไปบ้านอีกพอป้าหม่าได้ยินว่าจะได้เข้าใกล้ว่าที่ลูกสะใภ้ของบ้านหลิว แน่นอนว่าจะต้องดีใจมาก “ได้สิจ๊ะ! ป้าหม่ารบกวนหาขาไพ่มาอีกสองคนนะ”“แน่นอนจ้ะ”พอป้าหม่าเดินไป ฟางผิงก็ตำหนิอวิ๋นตั่ว “เด็กอย่างหนู ไปหาเรื่องคนพวกนั้นทำไมกัน? พอพวกนั้นอ้าปาก ความขัดแย้งก็ออกมาแล้ว”“พวกนั้นมีนิสัยชอบนินทาคนอื่นลับหลัง ถึงจะหลบก็หลบไม่พ้นหรอกค่ะ จงใจหาเรื่องหาราว หนูรู้ว่าพวกเขาสงสัยในตัวหนู แทนที่จะให้พวกเขาเดากันมั่ว แบบนั้นไม่สู้ให้มาดูให้ชัดเลยดีกว่า” อวิ๋นตั่วพูดฟางผิงตกตะลึงเล็กน้อย “อวี่เจ๋อพูดอะไรกับหนูเหรอ?”“เขาไม่ได้พูดอะไรเลยค่ะ”“ถ้างั้นก็เป็นอวี่ซี เจ้าเด็กแสบนั่นปากไวจริงๆ”“อย่าโทษเธอเลยค่ะ
