อก เขำหำหอพักนักศึกษำปริญญำตรีเจอ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจำกจุดนี้ แต่ละตึกมีเลขติดอยู่ หำไม่ยำก เดี๋ยวพอเปิดเทอมรำยงำนตัวก็รู้ว่ำได้อยู่หอไหนแล้วมหำวิทยำลัยฉู่หัวกว้ำงมำก ห่ำงไกลจำกภำพที่เจียวเวยเคยจินตนำกำรไว้ เมื่อก่อนเขำเคยได้ยินคนพูดถึงมหำวิทยำลัยแห่งนี้มำบ้ำง แต่หลังจำกที่ได้มำเห็นกับตำตัวเองแล้ว ถึงได้รู้สึกอินมำกขึ้นหลังพักผ่อนสักครู่เจียวเวยก็ลองพูดกับเจิ้งทั่นด้วยน ้ำเสียงที่เหมือนไม่ค่อยพอใจเท่ำไร เจิ้งทั่นจึงได้พำเขำไปดูตึกและโซนอำคำรเรียนระหว่ำงทำงขำกลับเจิ้งทั่นพำเจียวเวยเดินไปทำงถนนเส้นเล็กๆ ผ่ำนเรือนเพำะช ำของศำสตรำจำรย์หลัน พอเห็นประตูใหญ่ของที่นั่นถูกเปิดทิ้งไว้ เขำจึงชะโงกหน้ำเข้ำไปดูก็เห็นศำสตรำจำรย์หลันที่สวมหมวกฟำงก ำลังท ำงำนอยู่ขณะที่ศำสตรำจำรย์หลันเตรียมตัวลุกขึ้นจะไปดื่มน ้ำ พอเงยหน้ำขึ้นก็เห็นเจิ้งทั่นที่ยื่นหน้ำเข้ำมำส ำรวจ ขนสีด ำขลับนั่นมันโดดเด่นมำก“มองอะไรน่ะ ไอ้ตัวแสบ!”เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น เป็นถึงศำสตรำจำรย์เลยนะ เอะอะก็ ‘ไอ้ตัวแสบ’ ‘ไอ้วำยร้ำย’ ! พอหันไปมองเจียวเวยที่อยู่ด้ำนหลังแล้วไอ้เด็กนี่ก็ท ำหน้ำบอกบุญไม่รับอยู่จริงๆ ด้วยอันที่จริงศำสตรำจำรย์หลันจะเป็นแบบนี้ก็ต่อเมื่ออยู่กับคนสนิทบำงคนเท่ำนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้ำนักเรียนหรือคนที่ไม่สนิทก็จะดูค่อนข้ำงเป็นทำงกำรเจิ้งทั่นเดินเข้ำไปข้ำงในเล็กน้อย พอเห็นเจียวเวยยังอยู่ข้ำงนอก จึงหันไปมองแล้วสะบัดหำงเป็นสัญญ
