ยำยชอบแค่เจ้ำอ้วนกับชำร์โคลที่ครอบครัวเจียวเลี้ยง พอได้ยินว่ำชำร์โคลถูกจับตัวไปท่ำนก็เสียใจอยู่นำน อีกทั้งยังได้ให้ลูกชำยช่วยตำมหำอีกแรง นึกไม่ถึงว่ำจะมีวันที่ชำร์โคลได้กลับมำขณะที่ก ำลังพูดคุยกันอยู่นั้น พ่อเจียวหย่วนได้ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ำเข้ำมำถึงพอดีโดยที่มีเจิ้งทั่นนั่งอยู่ในตะกร้ำหน้ำ“โอ้ นั่นชำร์โคลจริงๆด้วย กลับมำได้ก็ดีแล้ว!”คุณยำยพูดพ่อเจียวหย่วนจอดรถแล้วเข้ำมำพูดคุยกับคุณยำยเล็กน้อยจำกนั้นจึงเปิดประตูเข้ำตึกพำฟำงเซ่ำคังขึ้นบ้ำนส่วนเจิ้งทั่นพอประตูเปิดก็วิ่งขึ้นไปอย่ำงรวดเร็วพอไปถึงชั้นสำมเขำก็หยุดวิ่ง ประตูบ้ำนของศำสตรำจำรย์หลำนถูกเปิดแง้มไว้ มีเสียงจำกด้ำนในลอดออกมำเจิ้งทั่นดันประตูออก แล้วเดินเข้ำไปพื้นบ้ำนเพิ่งถูกถูเสร็จยังไม่แห้งดี ภำยในห้องมีกลิ่นดินศำสตรำจำรย์หลำนคงเพิ่งขนดอกไม้จำกเรือนเพำะช ำมำแน่ๆ พอย้ำยมำปลูกเสร็จในบ้ำนก็จะมีกลิ่นดินกับรอยเท้ำ ดังนั้นศำสตรำจำรย์หลำนจึงต้องถูพื้นท ำควำมสะอำดทุกครั้งหลังเสร็จงำนเจิ้งทั่นเดินเข้ำไปทั้งๆ ที่เท้ำของเขำมีเศษดินเกำะอยู่หลังจำกที่ไปวิ่งเล่นมำ จึงท ำให้ทิ้งรอยเท้ำไว้บนพื้นที่เพิ่งถูเสร็จศำสตรำจำรย์หลำนเดินถือกระถำงดอกไม้มำจำกระเบียงพอเห็นเจิ้งทั่นที่อยู่ในห้องรับแขกก็ตกใจ“ชำร์โคลเหรอ?” ศำสตรำจำรย์ลองส่งเสียงเรียกเจิ้งทั่นไม่สนใจ เขำมองไปรอบๆ ห้องก็ไม่พบคุณยำยไจ๋ ถ้ำคุณยำยไม่อยู่เวลำศำสตรำจำรย์หลำนอำรมณ์เสียจะยิ่งรับมือยำก
