เจิ้งทั่นหันไปมองรอยเท้ำตัวเองที่อยู่บนพื้นแล้วก็กลับหลังหันวิ่งออกไป“เฮ้ย เจ้ำตัวแสบ แกจริงๆ ด้วย ดูผลงำนแกซิเนี่ย!” พอเห็นเจิ้งทั่นโผล่หน้ำเข้ำมำ ศำสตรำจำรย์หลำนก็ยิ่งแน่ใจว่ำเป็นแมวที่อยู่ชั้นห้ำแน่นอนถึงแม้ว่ำปำกของศำสตรำจำรย์หลำนจะด่ำออกมำเสียงดังแต่เจิ้งทั่นวิ่งออกมำก่อนจึงไม่รู้ว่ำบนใบหน้ำของชำยแก่นั้นได้มีรอยยิ้มผุดออกมำฟำงเซ่ำคังที่เพิ่งเดินผ่ำนชั้นสำมได้ยินเสียงด่ำของชำยแก่จึงพูดกับพ่อเจียวหย่วนที่เดินน ำว่ำ “แมวของคุณนี่ดังมำกนะครับ ดูท่ำจะเป็นที่ชื่นชอบ”“ใช่ครับ คนที่นี่รู้จักกันหมด” พ่อเจียวหย่วนยิ้มพลำงพูดพอพ่อเจียวหย่วนเปิดประตูแล้วเจิ้งทั่นก็เดินน ำเข้ำไป เขำวิ่งไปกลิ้งเล่นที่โซฟำก่อน จำกนั้นก็เดินวนรอบห้องที่ขนำดไม่ใหญ่นี้ ข้ำวของส่วนใหญ่ยังวำงอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน และไม่มีกลิ่นแมวตัวอื่น ซึ่งท ำให้เขำดีใจมำก แสดงให้เห็นว่ำคนในครอบครัวเจียวค่อนข้ำงให้ควำมส ำคัญกับเขำหลังจำกที่ฟำงเซ่ำคังเข้ำไปแล้วก็ลำกเก้ำอี้ออกมำนั่งมองเจิ้งทั่นที่กลิ้งอยู่บนโซฟำ กลิ้งเสร็จก็เดินส ำรวจบ้ำนแล้วเข้ำไปฉี่ในห้องน ้ำ จำกนั้นก็เดินไปส่งเสียงร้องที่ระเบียง มีเสียงสุนัขเห่ำเสียงแมวร้องดังมำจำกด้ำนล่ำงเจิ้งทั่นไม่สนฟำงเซ่ำคัง ตอนนี้เขำก ำลังอยู่ในอำรมณ์ดีใจที่ได้กลับบ้ำน หลังจำกที่ได้ส่งเสียงร้องออกไป จิตใจก็เริ่มสงบลงพี่น้องทุกท่ำน ผมกลับมำแล้ว!จ้ำวเล่อแวะมำหำพร้อมกับของกินเป็นจ ำนวนมำก
