่นก็ยังรู้สึกลังเล หวังว่ำพ่อเจียวหย่วนจะยังไม่ย้ำยห้องท ำงำนห้องทดลองรวมที่อยู่ชั้นหนึ่งไม่มีเงำของอี้ซินกับซูชู่ เจิ้งทั่นจึงไปยังต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับห้องท ำงำนพ่อเจียวหย่วน แล้วมองเข้ำไปในห้องท ำงำนภำยในห้องมีคนอยู่สองคน แต่ไม่มีพ่อเจียวหย่วนอยู่ในนั้นอี้ซินก ำลังสอนซูชู่วิเครำะห์ข้อมูลที่ได้จำกกำรทดลอง ทั้งสองคนนั่งอยู่หน้ำคอมพิวเตอร์เคำะแป้นพิมพ์ไปพลำงจดบันทึกทันใดนั้นพวกเขำก็ได้ยินเสียงจำกทำงหน้ำต่ำงที่อยู่ด้ำนหลัง พอหันไปดูก็เห็นแมวด ำตัวหนึ่งก ำลังเปิดหน้ำต่ำงเข้ำมำ“ชำร์โคลเหรอ?!” อี้ซินพูดด้วยควำมตกใจ“แมวของบ้ำนเถ้ำแก่เหรอ? ไม่ใช่ว่ำมันหำยไปแล้วเหรอ?”ซูชู่ถำม“เมื่อวำนเถ้ำแก่บอกว่ำมีคนเจอตัวแล้วจะช่วยพำกลับมำให้นึกไม่ถึงว่ำวันนี้จะมำถึงแล้ว”เจิ้งทั่นไม่สนใจสิ่งที่ทั้งสองคนคุยกัน เขำจ้องไปที่ซูชู่ ท ำเอำซูชู่เริ่มรู้สึกกลัว“พี่ครับ ท ำไมมันเอำแต่จ้องผมล่ะ?” ซูชู่ลูบแขนเพรำะรู้สึกว่ำตัวเองขนลุก สำยตำของแมวตัวนี้น่ำกลัวจริงๆ“นำยเปลี่ยนเก้ำอี้เถอะ” อี้ซินพูด“อ้อ” ซูชู่ลุกขึ้น แล้วลำกเก้ำอี้ที่อยู่ในโต๊ะฝั่งตรงข้ำมออกมำนั่งพอซูชู่ลุกออกไปเจิ้งทั่นก็กระโดดขึ้นเก้ำอี้ตัวนั้น เขำมองเวลำที่แสดงอยู่ตรงมุมล่ำงขวำของจอคอมพิวเตอร์ ดูเหมือนตอนบ่ำยพ่อเจียวหย่วนจะมีสอน ไม่รู้ว่ำจะเลิกเมื่อไรขณะที่ก ำลังคิดอยู่นั้นประตูห้องท ำงำนก็ถูกเปิดออก รองศำสตรำจำรย์เจียวเดินถือเอกสำรเข้ำมำ พอเห็นศีรษ
