ลยว่ำ คิดถึงมันในตอนนั้นจริงๆภำยในบ้ำนมีกลิ่นหอมของอำหำร ไม่ใช่กลิ่นอำหำรกลำงวันของคุณยำยแต่เป็นอำหำรของเจ้ำอ้วน ตอนนี้อำหำรของเจ้ำอ้วนคุณยำยจะเป็นคนท ำให้ กำรที่เจ้ำอ้วนมีรูปร่ำงมำถึงจุดนี้ได้ก็เป็นเพรำะคุณยำยช่วยขุนมันเมื่อเจิ้งทั่นเข้ำไปในบ้ำนแล้วก็พบว่ำคุณยำยก ำลังพักผ่อนอยู่ คงเพิ่งนอนได้ไม่นำน เพรำะอำหำรที่อยู่ในชำมยังร้อนๆ อยู่เจิ้งทั่นไม่ได้เข้ำไปในห้องคุณยำยทันที เจ้ำอ้วนที่ยืนอยู่ข้ำงๆ เจิ้งทั่นท ำท่ำเหมือนอยำกจะห้ำมแต่ก็ยังลังเลอยู่เจิ้งทั่นเชิดใบหูขึ้น ดูท ำเข้ำ! กลัวพี่จะท ำคุณยำยตื่นใช่มะ!คุณยำยอำยุเยอะแล้วไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ กว่ำที่ท่ำนจะหลับได้เจิ้งทั่นเองก็ไม่อยำกจะเข้ำไปรบกวน อีกอย่ำงใช่ว่ำเขำจะไม่มีวิธีอื่นพอออกจำกบ้ำนเจ้ำอ้วนมำเจิ้งทั่นเตรียมจะไปหำพ่อเจียวหย่วนที่คณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพส่วนเจ้ำอ้วนกลับมำหมอบที่ระเบียงเฝ้ำบ้ำนให้คุณยำยต่อเหมือนสุนัขเฝ้ำบ้ำน ไม่ถูกสิ มันมีควำมรับผิดชอบดียิ่งกว่ำสุนัขเสียอีกลุงยำมที่เอำแต่มองหน้ำต่ำงพอเห็นเจิ้งทั่นเดินออกมำก็โบกมือเรียก “ชำร์โคลเข้ำมำนั่งในนี้ก่อนสิ อย่ำเที่ยวไปวิ่งเล่น ในนี้มีปลำน้อยด้วยนะ……”ยังไม่ทันที่ลุงยำมจะพูดจบเจิ้งทั่นก็วิ่งหนีไปด้วยควำมเร็วดุจสำยลมจำกเขตที่พักมำตึกคณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพมีเส้นทำงเล็กๆอยู่ หำกเดินทำงนี้จะใกล้กว่ำ ท ำให้เจิ้งทั่นไม่ได้เจอกับฟำงเซ่ำคังได้มำที่ตึกคณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพอีกครั้งแต่เจิ้งทั
