แมวเดินไปไกลแล้วลุงยำมจึงกลับมำนั่งที่เดิมพลำงสะบัดหนังสือพิมพ์เตรียมจะอ่ำนต่อ แต่อยู่ๆ เขำก็นึกขึ้นได้ว่ำตอนนี้บ้ำนครอบครัวเจียวไม่มีคนอยู่ แล้วแมวจะเข้ำบ้ำนอย่ำงไร?เจิ้งทั่นวิ่งไปที่หน้ำตึกด้วยควำมตื่นเต้น จำกนั้นก็กระโดดขึ้นไปสแกนคีย์กำร์ด แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันใดนั้นเขำก็คิดขึ้นมำได้ว่ำ ตอนนี้ที่คอของเขำไม่มีคีย์กำร์ดกรรม แล้วจะเข้ำไปยังไง?!อีกทั้งในบ้ำนไม่มีคนอยู่ ถึงเข้ำตึกไปได้ก็เข้ำบ้ำนไม่ได้อยู่ดีตอนนี้เพิ่งจะบ่ำยสองโมงกว่ำๆ คนที่เข้ำออกตึกก็มีน้อย คงต้องรอถึงเย็นกว่ำจะมีคนกลับมำเขำสะบัดหำงไปมำด้วยควำมหงุดหงิด แล้วชะโงกหน้ำเข้ำไปดูบ้ำนเจ้ำอ้วนเจ้ำอ้วนก ำลังหมอบอยู่ตรงระเบียงพลำงท ำตำโตมองเจิ้งทั่นมันคงก ำลังสงสัยว่ำเจิ้งทั่นที่หำยไปเดือนกว่ำๆ ท ำไมอยู่ๆ มำปรำกฏตัวที่นี่ได้?เจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปบนระเบียงบ้ำนเจ้ำอ้วน เขำอยำกจะขอควำมช่วยเหลือจำกคุณยำยเจ้ำอ้วนลุกขึ้นวิ่งตำมเข้ำมำแล้วหยุดลงตรงหน้ำเจิ้งทั่น แล้วเริ่มดมคล้ำยกับก ำลังพิสูจน์ตัวตน จำกนั้นก็ยกเท้ำตีๆ เจิ้งทั่นเจิ้งทั่นไม่สนใจกำรทักทำยของเจ้ำอ้วน เขำพุ่งควำมสนใจไปที่หุ่นของมันที่ไม่เจอกันแค่เดือนกว่ำๆ ดูเหมือนมันจะอ้วนขึ้นอีกแล้ว ‘ที่รองนั่ง’ ก็ใหญ่ขึ้น ซึ่งก็คือห่อบะหมี่กึ่งส ำเร็จรูป หำกดูจำกข้ำงหลังตอนวิ่งมำขำของมันเหมือนตัวอักษรเลขแปดพอเห็นเจ้ำอ้วนในตอนนี้แล้วนึกย้อนไปถึงตอนเจอกันครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ว บอกได้เ
