้ตัวเขำได้รู้สึกแบบนั้นบ้ำงแล้วภำยในรถออฟโรดคนขับได้หันไปมองฟำงเซ่ำคัง ซึ่งฟำงเซ่ำคังได้ส่งสำยตำเหนื่อยหน่ำยกลับไป “ตำมไป”แต่ไม่ถึงสองนำทีพวกเขำก็ไม่เห็นเงำแมวตัวนั้นแล้ว“แมวตัวนี้นี่มันจะรีบไปไหน! ลองถำมคนอื่นดูว่ำที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกไปทำงไหน” ฟำงเซ่ำคังพูดสำเหตุที่พวกฟำงเซ่ำคังหำเจิ้งทั่นไม่เจอนั่นก็เพรำะเขำวิ่งไวอีกทั้งยังอยู่ในสนำมหญ้ำ อีกสำเหตุหนึ่งก็คือ เจิ้งทั่นใช้ทำงลัดใช้ชีวิตอยู่ในมหำวิทยำลัยฉู่หัวมำตั้งนำน ทุกวันพอมีเวลำว่ำงก็ออกไปวิ่งเล่น จะไปที่ไหนมีทำงลัดอะไรบ้ำงเจิ้งทั่นรู้หมดดังนั้นเขำจึงใช้ทำงลัดเพื่อที่จะไปให้ถึงบ้ำนเร็วๆพอเห็นที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกอันคุ้นตำ เจิ้งทั่นแทบอยำกจะตีลังกำม้วนหลังหลำยๆ ทีเพื่อปลดปล่อยควำมตื่นเต้นลุงยำมก ำลังนั่งเท้ำคำงอ่ำนหนังสือพิมพ์อยู่ที่หน้ำต่ำง ด้วยควำมที่เจิ้งทั่นตัวเล็กท ำให้ลุงยำมมองไม่เห็นว่ำเขำเดินเข้ำมำแล้วขณะที่เดินผ่ำนหน้ำต่ำงนั้นเจิ้งทั่นก็กระโดดขึ้นไปแล้วตีไปที่หัวลุงยำมหนึ่งทีลุงยำมที่อยู่ๆ ก็ถูกตีหัวเกิดอำกำรตกใจพอเงยหน้ำก็เห็นเหมือนมีเงำด ำๆ วิ่งผ่ำนจึงโผล่หัวออกไปดู แล้วก็เห็นแมวด ำที่หำยตัวไปเดือนกว่ำๆ“โอ้ ชำร์โคลกลับมำแล้วเหรอ!” ลุงยำมพูดพลำงหัวเรำะออกมำ โดยที่ไม่สนว่ำแมวตัวนั้นจะตอบกลับมำหรือไม่ ถึงแม้ว่ำแมวด ำแบบนี้จะมีเยอะแยะ แต่แค่มองเขำก็รู้แล้วว่ำคือใคร อีกอย่ำงถ้ำสำยตำไม่ดีแล้วจะมำเป็นยำมได้อย่ำงไร?พอ
