อำรมณ์มำ ก็มักจะปล่อยใจตำมไปโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวว่ำก ำลังท ำอะไร ต่อให้ตอนนี้เขำเป็นแมวก็เหมือนกันเจ้ำของร้ำนเครื่องดนตรีที่นั่งอยู่ไม่ไกลส่งเสียงร้องออกมำอย่ำงชื่นชม “แมวคุณเคำะขวดเก่งมำกเลยนะ! นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นแมวเคำะขวดได้แบบนี้ พอๆ กับกำรตีไข่”“…แหะๆ” ฟำงเซ่ำคังหัวเรำะพลำงคิดว่ำผมก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกันผู้ชมที่มำมุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกคนส่วนใหญ่เข้ำมำมุงดูแมวเคำะขวด เช่นเด็กน้อยที่มำกับพ่อแม่ คุณป้ำที่เพิ่งเต้นเสร็จ ต่ำงก็ทยอยกันเดินเข้ำมำ มนุษย์เรำชอบควำมครึกครื้น พอเห็นตรงไหนคนเยอะก็จะไปออที่นั่น พอบรรยำกำศเริ่มสนุกสนำนก็เริ่มมีคนร้องตำม บำงคนก็เคำะจังหวะ ส่งเสียงตะโกน ส ำหรับเด็กวัยรุ่นแล้วเพลงพวกนี้เป็นเพลงที่ได้ยินบ่อยๆร้องกันจนติดปำกฟำงเซ่ำคังหยิบกล้องถ่ำยรูปออกมำจำกกระเป๋ำ แล้วเริ่มถ่ำยภำพ“ว้ำว นี่กล้องดิจิตอลใช่ไหม มีเงินซื้อของพวกนี้แล้วคุณจะมำเร่ร่อนร้องเพลงข้ำงถนนท ำไม?หรืออำชีพนี้ท ำเงินได้มำกขนำดนี้แล้ว?”“ไม่ใช่ครับ” ฟำงเซ่ำคังท ำหน้ำนิ่งชี้ไปทิศทำงหนึ่ง “ผมไปยืมมำจำกนักศึกษำชมรมถ่ำยภำพนั่น เดี๋ยวก็ต้องเอำไปคืนแล้วครับ”เจ้ำของร้ำนเครื่องดนตรีหันไปมองตำมที่ฟำงเซ่ำคังชี้ แต่คนก็เต็มไปหมด จึงไม่รู้ว่ำชี้ไปที่ใคร แต่ที่นี่ก็มีชมรมถ่ำยภำพจริงๆ อีกไม่นำนจะมีกำรจัดนิทรรศกำรภำพถ่ำยของเหล่ำนักศึกษำที่นี่ เขำส่ำยหัวแล้วไม่พูดอะไรต่อเจิ้งทั่นพอใช้เท
