้ำขวำเมื่อยแล้วก็เปลี่ยนไปใช้อีกข้ำง สักพักก็เปลี่ยนอีก เขำรู้สึกสนุกสนำน อีกทั้งขณะที่เคำะขวดไปนั้นเขำได้หันไปมองกล่องกระดำษก็เห็นมีคนเอำเงินมำยัดใส่ตลอด ท ำให้เขำยิ่งมีควำมสุขจนกระทั่งถึงเวลำสี่ทุ่มกว่ำๆ ผู้คนก็เริ่มน้อยลง พวกเขำจึงเลิกเจิ้งทั่นทิ้งช้อนทันที แล้วไปดูกล่องใส่เงิน ตรงนี้ไม่ค่อยสว่ำงจึงมองไม่ชัดว่ำมีเงินเท่ำไร แต่น่ำจะพอส ำหรับค่ำรถกับค่ำโรงแรมขณะที่ก ำลังเก็บของกันอยู่นั้นอำจินเหมือนจะยังอินอยู่จึงพูดขึ้น “เมื่อกี้นะฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นดำรำเลย มีคนมำดูเยอะแยะ ส่งเสียงร้องตำม เหมือนที่เคยฝันไว้เลย”“ใช่ๆ มันดีมำกเลยเนอะ!”คนอื่นๆต่ำงก็เห็นด้วยเจ้ำของร้ำนเครื่องดนตรีเดินเข้ำไปพูดคุยกับพวกเขำ พรุ่งนี้เด็กๆ พวกนี้ก็จะขึ้นเหนือกันแล้ว เขำจึงเข้ำไปพูดให้ก ำลังใจเพื่อที่อีกหน่อยเวลำเจอเรื่องแย่ๆ จะได้ข้ำมผ่ำนไปได้ เส้นทำงยังอีกยำวไกล มีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะฟำงเซ่ำคังไม่ได้นับเงินที่อยู่ในกล่องทันที พองำนเลิกเขำก็ปิดกล่อง แล้วช่วยเด็กวัยรุ่นเก็บของ ยกเครื่องดนตรีไปคืนที่ร้ำนจำกนั้นจึงนั่งนับเงิน“3,600!”เด็กวัยรุ่นทั้งห้ำคนรู้สึกอึ้ง ปกติเวลำที่พวกเขำร้องเพลงที่ลำน ชั่วโมงหนึ่งจะได้แค่ไม่กี่สิบ ก่อนหน้ำนั้นที่ร้องคนเดียวยิ่งได้น้อย ดังนั้นพวกเขำจึงคิดแค่ว่ำไปร้องเอำประสบกำรณ์ เป็นกำรฝึกไปในตัว ไม่มีใครหวังว่ำมันจะท ำก ำไรให้ แต่เงินที่นับได้ตอนนี้ท ำให้พวกเขำแทบไม่อ
