ยำกเชื่อไม่ใช่นักดนตรีมืออำชีพ ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร ทุกคนเป็นแค่เด็กวัยรุ่นหน้ำใหม่ที่มำชิมลำงสำยดนตรี หลังจำกที่ได้ผ่ำนกำรร้องเพลงข้ำงถนนมำหลำยครั้ง เงินจ ำนวนนี้ถือว่ำเยอะมำกส ำหรับพวกเขำฟำงเซ่ำคังหยิบออกมำพันแปด แล้วเอำเงินที่เหลือส่งให้อำจิน “เอ้ำ คนละครึ่งตำมที่ตกลง”“เอ่อ……คุณฟำงครับ เงินก่อนหน้ำนั้นมันก็รวมอยู่ในนี้ด้วยคุณเอำไปอีกหน่อยสิครับ” อำจินพูดถึงแม้จะรู้ว่ำครั้งนี้ได้เงินจ ำนวนมำก แต่พวกเขำก็เข้ำใจว่ำถ้ำไม่มีแมวตัวนั้นคงไม่มีทำงที่จะดึงดูดควำมสนใจของคนจ ำนวนมำกได้“เอำแบบนี้แหละ ไปแล้วนะ!” ฟำงเซ่ำคังไม่พูดพล่ำมท ำเพลงอีก เขำเอำเงินยัดใส่กระเป๋ำแล้วเดินออกไปเจิ้งทั่นรีบเดินตำมไป เขำไม่รู้สึกอะไรที่ฟำงเซ่ำคังท ำแบบนั้น อย่ำงไรเสียคนคนนี้ก็ไม่ใช่คนจน อีกทั้งเงินพันแปดนี่ก็พอส ำหรับเช่ำโรงแรมกับนั่งรถ ไม่ต้องถึงกับอยู่โรงแรมห้ำดำว แค่เอำให้มันดีกว่ำก่อนหน้ำนี้ก็พอ“ขอบคุณนะ เจ้ำแมว!” อำจินยกมือขึ้นพลำงตะโกนออกมำเจิ้งทั่นสะบัดหำงโดยที่ไม่ได้หันกลับไปพวกเขำยังมีของทิ้งไว้ที่โรงแรมเดิม เดิมทีจะคืนห้องก่อนแต่เจ้ำของบอกว่ำถ้ำคืนห้องต้องก่อนเที่ยง เลยเวลำนั้นแล้วจะนับเป็นอีกหนึ่งคืนเจิ้งทั่นขยับตัวอยู่ในกระเป๋ำหลำยครั้งเพื่อเป็นกำรเร่งให้ฟำงเซ่ำคังออกจำกที่นี่ อย่ำงไรเสียคืนนี้พวกเขำก็มีเงินแล้วสุดท้ำยฟำงเซ่ำคังก็ไม่ได้จ่ำยเงินเพิ่มอีกหนึ่งคืน แต่เอำรถจักรยำนมือสองทิ้งไว้แทน อย่
