ำงไรเสียเขำก็ไม่คิดจะขี่ต่อแล้วก็ให้มันใช้เวลำที่เหลืออยู่ที่นี่แล้วกันพอออกจำกโรงแรมมำหนึ่งคนกับหนึ่งแมวก็เดินไปยังโรงแรมสี่ดำวที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยควำมที่วันนี้เหนื่อยมำก อยำกจะไปให้ถึงที่นั่นไวๆ ฟำงเซ่ำคังจึงเลือกที่จะใช้ทำงลัด ตรงนั้นมีถนนเส้นเล็กๆ อยู่ ท ำให้ไม่ต้องเดินอ้อมตำมทำงมีไฟส่องให้ควำมสว่ำง แต่เวลำนี้ดึกมำกแล้วไม่มีคนออกมำเดิน ขณะที่เดินๆ อยู่นั้นเจิ้งทั่นก็ได้ยินเสียงบำงอย่ำงเขำขยับใบหู แล้วรูดซิปเปิดกระเป๋ำมองออกมำมองด้ำนนอกด้ำนหลังมีเงำคนสองคนท ำตัวลับๆ ล่อๆโจรรึ?ไม่ว่ำจะใช่หรือไม่ใช่ แต่ดูแล้วก็ไม่เหมือนคนดี เจิ้งทั่นสะกิดฟำงเซ่ำคัง“รู้แล้ว” ฟำงเซ่ำคังพูดเสียงเบำในเมื่อฟำงเซ่ำคังรู้แล้ว เจิ้งทั่นจึงไม่เตือนอีก แต่สำยตำจับจ้องไปยังสองคนนั่นที่อยู่ข้ำงหลังเมื่อแน่ใจว่ำมีแค่สองคนเจิ้งทั่นก็เบำใจ สองคนยังพอไหวมำกกว่ำนี้คงเอำไม่อยู่สองคนนั้นเข้ำมำใกล้เรื่อยๆ อีกทั้งในมือยังมีท่อนเหล็กด้วยแค่ดูก็รู้ว่ำไม่ได้มำดี!ขณะที่หนึ่งในสองคนนั้นพุ่งเข้ำมำ เจิ้งทั่นก็กระโดดออกไปจำกกระเป๋ำข่วนเข้ำไปที่ใบหน้ำทันที อีกทั้งด้วยควำมที่เขำคล่องตัวจึงหลบท่อนเหล็กได้ทัน จำกนั้นจึงกระโดดกระแทกตัวเข้ำไปที่ขำ ครั้งนี้เขำใช้แรงเยอะมำก ท ำให้คนคนนั้นล้มลงหึ คิดจะมำเอำเงินที่พี่หำมำด้วยหยำดเหงื่อแรงงำนของตัวเองงั้นเหรอ?อยำกตำยไม่อยำกมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!เตะเข้ำไปอีกหนึ่งทีเจิ้งทั่นคิดในใจ อย่ำงไรเส
