ียพรุ่งนี้เขำก็ไปจำกที่นี่แล้ว ไม่จ ำเป็นต้องซ่อนตัว ต่อให้คนพวกนี้อยำกตำมแก้แค้นก็คงตำมไม่เจอขณะที่ฟำงเซ่ำคังเอำกระบองฟำดอีกคนจนสลบไปแล้วนั้นพอหันมำดูอีกด้ำนก็พบว่ำแมวตัวนั้นก ำลังข่วนไปที่เป้ำผู้ถูกกระท ำร้องเหมือนตัวเองถูกตอน ส่วนท่อนเหล็กที่ถือมำหลุดออกจำกมือไปนำนแล้วหลังถูกเตะจนล้มลง คนคนนั้นก็นอนร้องโอดครวญอยู่ที่พื้น เจิ้งทั่นไม่สนใจแล้วหันไปมองฟำงเซ่ำคังที่ในมือถือกระบองแบบยืดหดได้อยู่ ดูเหมือนว่ำจะรู้ตัวนำนแล้วถึงได้เตรียมพร้อมขนำดนี้“ไปเถอะ ไม่ต้องไปสนใจแล้ว พวกโจรกระจอก” ฟำงเซ่ำคังพูดพลำงเก็บอุปกรณ์เจิ้งทั่นเชิดใบหูขึ้น แล้วกระโดดเข้ำไปในกระเป๋ำเป้ ใกล้ถึงโรงแรมที่พักแล้ว ที่นั่งคงไม่อนุญำตให้แมวเข้ำไป ดังนั้นจึงต้องซ่อนตัวให้ดียังไม่ทันจะออกจำกถนนเส้นเล็กๆ นี้ โทรศัพท์ของฟำงเซ่ำคังก็ดังขึ้น“โอ้ พี่รอง โทรหำผมเวลำนี้เลยเหรอ……ยังไม่นอนครับก ำลังหำโรงแรม……เมื่อกี้มีเรื่องนิดหน่อย ไปเจอโจรเข้ำ…..โอยครั้งนี้ผมแค่สั่งสอนไปนิดเดียว ฟำดไปแค่ไม่กี่ที แล้วก็โจรพวกนั้นตอนออกมำยังพูดด้วยนะว่ำ ‘คนไปได้ ทิ้งแมวไว้ ส่วนกล่องเงินวำงไว้ข้ำงๆ’ ผมนี่อึ้งไปเลยจริงๆ นี่มันวำงแผนกันไว้แล้วสินะ? แถวนี้ไม่ปลอดภัยเลยจริงๆ ครับ บอกให้ลุงพี่มำสอดส่องหน่อย แม้แต่เด็กยังไม่กล้ำออกมำเดินเลย……”เจิ้งทั่น “……” แต่งเรื่องเก่งจริงๆพอคุยเสร็จ ฟำงเซ่ำคังก็ตบมำที่กระเป๋ำ “ชำร์โคล ค่ำรถพรุ่งนี้ไม่ต้องเสียแล้
