เจิ้งทั่นรู้สึกว่ำฟำงเซ่ำคังคนนี้ดูพึ่งพำไม่ได้เท่ำไรหลังจำกที่เข้ำไปในเมืองแล้ว ขณะที่ผ่ำนร้ำนขำยจักรยำนโดยบังเอิญ ฟำงเซ่ำคังก็เกิดควำมคิดอยำกจะซื้อจักรยำนขึ้นมำ อันที่จริงถึงตัวเองจะไม่ได้ขี่จักรยำนมำนำน แต่ออกมำท่องเที่ยวแบบนี้อย่ำงน้อยก็ควรจะขับสี่ล้อหน่อยไหมหลังจำกที่เจ้ำของร้ำนแนะน ำจักรยำนรุ่นใหม่อยู่นำน ฟำงเซ่ำคังก็ไม่ได้มีท่ำทีอยำกจะซื้อจักรยำนเสือภูเขำที่ถูกออกแบบมำรุ่นล่ำสุด สุดท้ำยเขำก็เลือกซื้อจักรยำนมือสองมำคันหนึ่งถึงจะเป็นมือสอง แต่มันก็เป็นจักรยำนเสือภูเขำ เจ้ำของร้ำนดูไม่ค่อยจะพอใจเท่ำไรที่ฟำงเซ่ำคังเลือกซื้อจักรยำนมือสอง แต่อย่ำงไรเสียก็ดีกว่ำขำยไม่ได้ ในตอนท้ำยจึงได้ท ำกำรตรวจสอบควำมเรียบร้อยให้อีกครั้งหนึ่งฟำงเซ่ำคังมองแมวด ำที่นั่งอยู่ไม่ไกล แล้วมองรถจักรยำนที่ก ำลังถูกตรวจเช็ค จำกนั้นจึงพูดกับเจ้ำของร้ำนว่ำ “ช่วยติดตะกร้ำหน้ำรถให้ด้วยนะครับ”เจ้ำของร้ำนมองฟำงเซ่ำคังด้วยควำมประหลำดใจ คงนึกไม่ถึงว่ำจะมีคนให้ท ำแบบนี้ โดยปกติคนที่ซื้อจักรยำนประเภทนี้จะมีจุดประสงค์เพื่อขี่ออกก ำลังกำย ไม่มีใครให้ติดตะกร้ำหน้ำรถหรอก เผื่อเอำไปใช้จ่ำยตลำด? แต่ในเมื่อลูกค้ำต้องกำรก็ต้องจัดให้ เพิ่มตะกร้ำเข้ำไปก็ได้ก ำไรเพิ่มแต่ด้วยควำมที่อยู่ในแวดวงนี้มำนำน เจ้ำของร้ำนจึงยังต้องถำมออกไป “ติดตะกร้ำจะเอำไว้ใส่ของเหรอครับ?”ฟำงเซ่ำคังคิดแล้วพยักหน้ำ “ใช่ครับ”“หนักมำกไหม”“ไม่ค่อยครับ”จำกน
