กว่ำนี้อยู่ไง แบบห้องสองเตียงน่ะ คนละเตียงไปเลย ไม่ต้องมำเบียดกัน ไม่ต้องแย่งหมอนแย่งผ้ำห่ม สบำยจะตำย ดีไหม?”ครั้งนี้เจิ้งทั่นเริ่มมำคิดจริงๆจังๆ ที่ฟำงเซ่ำคังบอกว่ำเหลือเงินไม่มำกอันนี้ไม่น่ำจะจริง ดังนั้นค ำพูดนี้จึงเหมือนลมตด แต่ถ้ำสำมำรถไปเช่ำโรงแรมที่ใหญ่กว่ำนี้อยู่ได้ล่ะก็ เขำก็ยอม เพรำะที่นี่มีแมลงวันกับยุง น่ำร ำคำญมำก“แล้วก็ ถ้ำได้เงินเยอะพวกเรำก็นั่งรถไปเมืองอื่นกัน ไม่ต้องขี่จักรยำนแล้ว”เจิ้งทั่นมองฟำงเซ่ำคัง เรื่องไม่ขี่จักรยำนนี่เขำเชื่อ เพรำะฟำงเซ่ำคังเองก็เหนื่อยเกินกว่ำที่จะขี่เลยเอำเรื่องนี้มำเป็นข้อเสนอ แต่เขำก็อยำกจะลองดูสักครั้ง เขำกลัวว่ำเกิดฟำงเซ่ำคังสติฟั่นเฟือนอยำกเดินเท้ำไปเมืองอื่นขึ้นมำแล้วจะยุ่ง วันนี้เขำยังเห็นฟำงเซ่ำคังเข้ำไปเดินดูเต็นท์ คงมีควำมคิดนี้อยู่ในใจด้วยแน่ๆฟำงเซ่ำคังเอำช้อนเคำะขวดโหลสองที แล้ววำงช้อนลงตรงหน้ำเจิ้งทั่น รอให้เจิ้งทั่นตัดสินใจเจิ้งทั่นเกี่ยวช้อนขึ้นมำ ต่อให้เขำยอมท ำ แต่ช้อนนี่ก็จับยำกอยู่ดี“อ้อ ยังมีนี่อีก!” ฟำงเซ่ำคังหยิบม้วนกระดำษออกมำ แล้วใช้สก็อตเทปพันช้อนให้ติดกับม้วนกระดำษ ซึ่งม้วนกระดำษนี้มีช่องให้เจิ้งทั่นสอดขำเข้ำไปได้พอดีเจิ้งทั่นมองฟำงเซ่ำคังพลำงคิด เตรียมมำพร้อมจังเลยนะ เขำสอดขำเข้ำไปในม้วนกระดำษ พอยกเท้ำขึ้นช้อนก็ลอยตำมจำกนั้นจึงเคำะลงไปบนขวดโหล“ก๊อง!”เสียงดังกังวำน“นั่นแหละๆ งั้นพอฉันร้องท่อนหนึ่ง แกก็เคำะหนึ่งที
