งเศษเงินที่อยู่บนพื้นพลำงคิดอะไรบำงอย่ำงก่อนกลับโรงแรมเขำได้ไปหำร้ำนเช่ำกีตำร์มำตัวหนึ่ง ไม่ใช่กีตำร์ที่ดีอะไร เทียบไม่ได้กับของเด็กพวกนั้นหลังกลับถึงโรงแรมเขำได้ลองเล่นกีตำร์ ช่วงแรกดูเก้ๆกังๆแต่สักพักก็ดีดคล่อง เห็นได้ชัดว่ำเคยฝึกมำก่อนขณะที่เจิ้งทั่นก ำลังเตรียมตัวจะนอนก็ได้ถูกฟำงเซ่ำคังเรียก“ชำร์โคล พรุ่งนี้ไปเร่ร่อนขำยวิชำกันดีกว่ำ!”เจิ้งทั่น “……” ท ำไมอยู่ๆถึงมีควำมคิดแบบนี้ไปได้?“เคยได้ยินว่ำหลำยคนเอำสัตว์เลี้ยงไปด้วยจะได้เงินเยอะขึ้นนี่ ฉันเตรียมของเล่นไว้ให้แกด้วย!”ฟำงเซ่ำคังพูดพลำงหยิบขวดโหลเปล่ำออกมำ มืออีกข้ำงถือช้อนที่ไม่รู้ว่ำไปเก็บมำจำกไหน เขำใช้ช้อนเคำะขวดโหลจนเกิดเสียง ‘ก๊องๆ’พอเห็นขวดโหลกับช้อนเจิ้งทั่นก็พอจะเข้ำใจแล้วว่ำฟำงเซ่ำคังต้องกำรให้ตัวเองท ำอะไร แต่ตอนนี้เขำแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจพอเห็นแมวที่นั่งอยู่ตรงหน้ำไม่มีปฏิกิริยำตอบรับ ฟำงเซ่ำคังก็รู้สึกแปลกๆ จ้ำวเล่อบอกว่ำแมวตัวนี้รู้ภำษำคน อยำกจะให้ท ำอะไรก็บอกไป ไม่ต้องใช้อำหำรล่อหลังจำกเงียบไปสักพักฟำงเซ่ำคังจึงพูดขึ้น “ไหนว่ำแกฉลำดไง เรื่องแค่นี้ก็ท ำไม่ได้เหรอ?ไม่เห็นเหมือนที่จ้ำวเล่อพูดไว้เลย”พูดไปก็เท่ำนั้น เจิ้งทั่นยังคงก้มหน้ำแกล้งท ำเป็นไม่เข้ำใจต่อไป“งั้นเอำแบบนี้ ดูนะ ตอนนี้ฉันเหลือเงินอยู่ไม่มำกแล้ว แล้วแกดูโรงแรมที่พวกเรำพักกันตอนนี้สิ แย่จะตำย ถ้ำพรุ่งนี้เรำไปหำเงินได้มำเยอะ จะได้เอำไปเช่ำโรงแรมที่ดี
