เผชิญโลกกว้ำงได้เจิ้งทั่นจ ำได้ลำงๆ ว่ำเมื่อก่อนเขำเคยเจอนักร้องพเนจรคนหนึ่งอำยุยี่สิบกว่ำๆ ทุกวันจะพกกีตำร์ไปร้องตำมที่ต่ำงๆ ของเมือง บำงครั้งจะมีไปร้องตำมผับตำมบำร์บ้ำง ผู้คนต่ำงก็พำกันให้นิยำมนักร้องเร่ร่อนพวกนี้ว่ำ ‘ไร้ที่อยู่แน่นอน ร่อนเร่ไปทุกที่’ส ำหรับเจิ้งทั่นแล้วเขำมองว่ำนักร้องเร่ร่อนจะมีสภำพมอมแมม ที่เหลือก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษเจิ้งทั่นในเวลำนั้นชอบไปโผล่ตำมห้องคำรำโอเกะ เขำไม่มีอำรมณ์ไปนั่งฟังเหล่ำศิลปินตำมท้องถนน ในใจเขำลึกๆก็แอบดูถูกนักร้องเร่ร่อนอยู่นิดหน่อย บำงครั้งเขำก็จะท ำเป็นคนดีให้เงินคนพวกนั้นต่อหน้ำสำว ทั้งที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกอินไปกับบทเพลงเลยสักนิด มันเป็นอำรมณ์ที่อยำกท ำแก้เซ็งเท่ำนั้น“ผมแค่อยำกให้ทุกคนอินไปกับบทเพลง ไม่ได้ต้องกำรควำมสงสำร พวกเรำไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่ำงที่หลำยๆคนคิดไม่ใช่พวกศิลปินซอมซ่อที่เอำวิชำไปเร่ขำยตำมท้องถนน…” เด็กหนุ่มคนที่พูดคุยอยู่กับฟำงเซ่ำคังได้บอกถึงควำมคิดของตัวเอง“แล้วพวกเธอวันๆหนึ่งได้เงินเท่ำไร?” ฟำงเซ่ำคังถำมเด็กหนุ่มคนนั้นเกำศีรษะ รู้สึกเขินๆ นิดหน่อย “ก็ไม่แน่นอนครับ ถ้ำเป็นเมื่อก่อนตัวคนเดียวก็จะได้น้อย ใช้เวลำเก็บอยู่หลำยวันกว่ำจะได้ค่ำรถ ตอนนี้ดีหน่อย ที่พวกเรำได้มำรวมตัวกันร้องเพลง ก่อนหน้ำนี้หลำยวันได้ไปติดต่อผับไว้ที่หนึ่ง เดี๋ยวดึกๆจะไปร้องเพลงกันที่นั่น ตอนนี้เพิ่งจะมืดเลยซ้อมร้องที่นี่กันไปก่อนครับ”ฟำงเซ่ำคังมอ
