จอยู่พอสมควรขี่ๆ หยุดๆ ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงในเมืองตอนพลบค ่ำฟำงเซ่ำคังหำโรงแรมเล็กๆ พัก และเพรำะไม่รู้ว่ำเจ้ำของโรงแรมอนุญำตให้เอำแมวเข้ำไปได้หรือไม่ เจิ้งทั่นจึงหลบอยู่ในกระเป๋ำ ภำยในเป็นห้องส ำหรับคนเดียว ขนำดจึงไม่ใหญ่มำก แต่อุปกรณ์เครื่องใช้ที่จ ำเป็นต่ำงมีให้ครบครันฟำงเซ่ำคังขี่จักรยำนมำทั้งวันเหนื่อยจนแทบสลบ แต่ก่อนจะนอนเขำได้หยิบเอำกล้องออกมำดูภำพที่ถ่ำยวันนี้ แล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมำเขียนบันทึกขณะที่ฟำงเซ่ำคังก ำลังจัดกำรกับรูปและบันทึกอยู่นั้นเจิ้งทั่นก็วิ่งเข้ำไปในห้องน ้ำ เปิดน ้ำลงให้เต็มอ่ำงแล้วเข้ำไปนอนแช่นำนแล้วที่ไม่ได้นอนแช่น ้ำ บวกกับวันนี้นั่งรถมำเหนื่อยๆเขำจึงอยำกจะนอนแช่ให้สบำยๆ โดยจุดประสงค์หลักก็คือฆ่ำเห็บที่อยู่ในตัวให้หมด เรื่องนี้เขำก็จนปัญญำจะป้องกัน ต่อให้ไม่ไปคลุกคลีกับสัตว์อื่น แต่กำรไปวิ่งเล่นเจอหญ้ำเจอต้นไม้ก็ติดเห็บมำได้เช่นกันเขำกดสบู่อำบน ้ำออกมำถูตัว แล้วเริ่มว่ำยน ้ำ หำกเทียบกับขนำดของตัวเขำในตอนนี้แล้ว อ่ำงอำบน ้ำนี้เป็นสระว่ำยน ้ำขนำดเล็กให้เขำได้สบำยๆแต่เป็นคนก็ดีกว่ำอยู่ดี ไม่ต้องมำหงุดหงิดด้วยเรื่องเห็บเจิ้งทั่นคิดหลังจำกที่ฟำงเซ่ำคังท ำอะไรเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้ำห้องน ้ำเขำเห็นแมวด ำก ำลังว่ำยน ้ำอยู่ในอ่ำงด้วยท่ำทีผ่อนคลำย โอ้โห!กดสบู่อำบน ้ำออกมำซะด้วย!ฟำงเซ่ำคังเองก็มีเพื่อนที่เลี้ยงแมว จึงเคยได้ยินเรื่องเล่ำมำบ้ำงว่ำแมวส่วนใหญ่ไม่ช
