่นเข้าใกล้กรงนั้น ทางด้านตึก B เจ้าอ้วนที่กำลังนั่งหลับอยู่ที่ระเบียงบ้านได้ขยับใบหู แล้วลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันหันไปมองคุณยายที่สวมแว่นตากำลังนั่งเย็บกระดุมอยู่ในห้อง จากนั้นก็ส่งเสียง ‘เมี้ยว’ ออกมาคล้ายกับแมวตัวอื่นส่งเสียงเตือนเวลาที่รู้สึกเหมือนภัยกำลังใกล้เข้ามา แต่ก็มีความแตกต่างกันเล็กน้อยหลังจากที่คุณยายได้ยินเสียงร้องมือที่เย็บกระดุมอยู่ก็หยุดลง จากนั้นจึงวางของในมือ“มีอะไรเหรอ?” คุณยายหันไปทางเจ้าอ้วน“เมี้ยวววว——-“คุณยายขมวดคิ้ว จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์โทรไปหายามที่เฝ้าประตู พอเงยหน้าขึ้นมาเจ้าอ้วนก็ไม่อยู่แล้ว“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?” คุณยายพึมพำ แล้วลุกขึ้นไปสวมเสื้อทับอีกชั้น จากนั้นก็หยิบกระบองไฟฟ้าเตรียมจะออกไปดูให้รู้เรื่อง ถ้าเกิดเป็นเหมือนครั้งก่อนที่โจรขึ้นบ้านเจ้าอ้วนคงไม่วิ่งออกไปแน่ แต่ครั้งนี้……เจิ้งทั่นยืนห่างจากกรงไปหนึ่งเมตร เขายืนมองอยู่ตรงนั้นในขณะเดียวกันก็สังเกตคนที่หมอบอยู่บนกำแพงไปด้วยเนื่องจากต้นไม้ที่อยู่ในบริเวณนั้นได้แตกกิ่งก้านสาขามากมาย อีกทั้งใบก็ขึ้นอย่างหนาแน่น กอปรกับมีการปลูกดอกตู้จวนเป็นแนวยาว ทำให้คนที่อยู่บนกำแพงรวมถึงคนที่อยู่รอบๆมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในเท่าไรแต่ในเมื่อเจิ้งทั่นมองไม่เห็นคนที่อยู่บนกำแพง คนๆ นั้นก็ย่อมมองไม่เห็นเขาเช่นกันดังนั้นเขาจึงติดสินใจรอดูไปก่อน จนกว่าคนๆ นั้นจะทนไม่ไหวแล้วปีนกำแพงข้ามมาขณะที่กำลังคิดอย
