”พอได้ยินประโยคนี้ พ่อของเจียวหย่วนจึงหันไปมองเจิ้งทั่น“นายไปหาเรื่องเขาไว้เหรอ?”เจิ้งทั่นเหล่มองพ่อเจียวหย่วน พี่ไม่รู้จริงๆ ว่าไปมีปัญหากันตอนไหน!พ่อเจียวหย่วนเองก็นึกหาสาเหตุไม่ได้ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่จ้าวเล่อมาเตือนหลังจากที่จ้าวเล่อกลับไปแล้ว พ่อเจียวหย่วนจึงแกล้งแหย่เจิ้งทั่น “ต่อไปพอเจอศาสตราจารย์เหรินก็อยู่ห่างๆ เขาไว้นะ คนๆนั้นไม่ได้จิตใจดีเหมือนที่แสดงออกมาหรอก หากวันไหนนายไม่ระวังตัวมีหวังได้ถูกเขาเอาขึ้นเขียงในห้องทดลองแน่”เจิ้งทั่นรู้สึกเย็นวาบที่หลัง พอพ่อเจียวหย่วนพูดแบบนั้นเขาก็นึกถึงสายตาของศาสตราจารย์เหริน ก็มีความเป็นไปได้ที่คนๆนั้นจะมีความคิดแบบนี้เพื่อที่จะรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไว้ เจิ้งทั่นจึงเลือกที่จะเชื่อฟังพ่อเจียวหย่วน ต่อไปจะพยายามอยู่ให้ห่างคนแซ่เหรินคนนั้นไว้
เวลาหกโมงกว่าๆ หลังจากที่พ่อเจียวหย่วนจัดการงานเสร็จหมดแล้ว จึงพาเจิ้งทั่นกลับบ้าน และก็เป็นเหมือนเช่นทุกวันที่เจิ้งทั่นจะนั่งในตะกร้าหน้ารถเวลานี้อาจารย์หลายคนได้เลิกงานเตรียมตัวกลับบ้าน บนถนนจึงมีรถเยอะแยะ เมื่อรถเคลื่อนตัวมาถึงตรงสี่แยกได้มีรถหลายคันกำลังเลี้ยว พ่อเจียวหย่วนจึงหยุดรถลงก่อนขณะที่รออยู่นั้น รถยนต์ส่วนตัวสีบรอนซ์เงินคันหนึ่งได้มาหยุดลงที่ข้างๆ รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของพ่อเจียวหย่วน ดูแล้วก็เหมือนจะกำลังหยุดรอรถคันอื่นเลี้ยวอยู่เช่นกันทันใดนั้นกระจกหน้าต่างของรถคันนั้นก็ได้ถูกเลื่อน
