ลง เผยให้เห็นหน้าคนขับ“ศาสตราจารย์เหริน” ในเมื่อเห็นแล้ว พ่อเจียวหย่วนก็จะแสร้งทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ จึงส่งเสียงทักทายไปศาสตราจารย์เหรินที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับพยักหน้าลงพลางยิ้ม สายตามองไปที่เจิ้งทั่นที่นั่งอยู่ในตะกร้าเวลานี้รถที่มาจากทางอื่นได้เลี้ยวไปหมดแล้ว รถสีบรอนซ์เงินข้างๆ จึงเลื่อนกระจกขึ้น แล้วค่อยๆขับออกไปพ่อเจียวหย่วนเคลื่อนรถตาม พลางรู้สึกแปลกใจ เมื่อครู่เขาได้ลองสังเกตดูก็รู้สึกว่าที่จ้าวเล่อพูดไว้นั้นไม่ผิดเลยสักนิดศาสตราจารย์เหริน……ดูแปลกๆ จริงๆ ด้วยรองศาสตราจารย์เจียวรู้ว่าศาสตราจารย์เหรินมองว่าตัวเองเป็นศัตรู ตอนที่ทางคณะทำการเลือกโปรเจกต์ที่จะให้การสนับสนุนแก่ศาสตราจารย์ที่อายุยังน้อยนั้น เลือกไปเลือกมาก็เหลือแค่ศาสตราจารย์เหรินกับพ่อเจียวหย่วน หากจะวัดกันที่ประสบการณ์แล้ว เห็นได้ชัดว่าเพราะคำว่า ‘ศาสตราจารย์’ศาสตราจารย์เหรินก็ได้เปรียบกว่ามาก แต่สุดท้ายหลังจากที่ผู้บริหารในคณะได้ทำการปรึกษากันแล้ว หวยก็ไปออกที่พ่อเจียวหย่วนเพราะเรื่องนี้ทำให้ตั้งแต่นั้นมาเวลาที่พ่อเจียวหย่วนเจอศาสตราจารย์เหรินยิ้มให้ ก็จะรู้สึกว่าดูเสแสร้งแกล้งทำ แฝงไปด้วยอารมณ์ที่เป็นศัตรู และรอยยิ้มเมื่อครู่นี้ก็ทำให้พ่อเจียวหย่วนยิ่งรู้สึกว่าอารมณ์มันดูรุนแรงขึ้น ดูมีอย่างอื่นแฝงอยู่ด้วย แต่เขาก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ต่อไปอย่าให้แมวตัวเองมาที่คณะเลยจะดีกว่า ใครจะไปรู้ว่าตาเหร
