ัวตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่า หลังจากกลับถึงบ้านเจิ้งทั่นก็อยากจะอาบน ้าก่อน เขาไปลากกะละมังของตัวเองออกมา แล้วให้เว่ยเหลิงช่วยต้มน ้าให้เว่ยเหลิงเองก็ใช้น ้าที่เหลืออาบด้วยเช่นกัน เพราะอีกเดี๋ยวต้องไปเยี่ยมคนป่วยที่โรงพยาบาล ตอนเช้าไปข้างนอกมาเนื้อตัวสกปรก จะไปเยี่ยมคนไข้ทั้งสภาพแบบนี้คงไม่ดี เรื่องภาพลักษณ์เป็นเรื่องรอง เขากลัวว่าตัวเองจะเป็นคนเอาเชื้อโรคไปปล่อยมากกว่า ถึงจะเป็นห้องปลอดเชื้อก็ตาม จะไปเยี่ยมไข้ทั้งทีก็เอาให้ตัวเองดูสะอาดหน่อยเมื่อเจิ้งทั่นถูกพามาถึงโรงพยาบาล ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของแม่เจียวหย่วนดังออกมาจากห้อง แล้วก็ยังมีเสียงของนักศึกษาฝึกงานที่ชื่อหลี่เสี่ยวเชี่ยนที่พ่อเจียวหย่วนฝากให้ช่วยดูแลภรรยาพอได้ยินเสียงหัวเราะเจิ้งทั่นก็เชิ่ดใบหูขึ้น เวลานี้เจียวหย่วนกับกู้โยวจื่อกำลังเรียนอยู่ แล้วจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้แม่เจียวหย่วนหัวเราะได้ขนาดนี้ล่ะ?ความสงสัยของเจิ้งทั่นได้รับคำตอบเมื่อเปิดประตูออกแล้วเห็นภาพเหตุการณ์ที่อยู่บนเตียงสภาพบนเตียงตอนนี้ แม่เจียวหย่วนนอนอยู่บนนั้น แขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของแม่เจียวหย่วนมีวัตถุสีฟ้ากลิ้งไปกลิ้งมาพอกลิ้งเสร็จมันก็นอนเงยหน้ากางปีกออกให้เกาตัวมัน“……” ทำไมมันกลับมาไว้ขนาดนี้!ที่ด้านข้างเตียง ศาสตราจารย์ถานเจ้าของ ‘นายพล’ กำลังคุยกับพ่อเจียวหย่วนอยู่ศาสตราจารย์ถานที่อายุพอๆ กับพ่อเจียวหย่วนพูดขึ้นด้วยสีหน้าภูมิใจ “ลงไปใ
