วะซื้ออาหารเช้าให้เด็กๆ ด้วยหลังจากที่เขียนโน้ตวางไว้ในที่ที่มองเห็นง่ายอย่างบนโต๊ะกินข้าวแล้ว เว่ยเหลิงก็เตรียมจะออกจากบ้าน แต่เดินไปได้สองก้าวเขาก็หยุด แล้วหันไปมองเจิ้งทั่นที่กำลังนอนอยู่บนโซฟานับตั้งแต่วันที่เจิ้งทั่นข่วนหน้าโจรวันนั้น เขาก็รู้สึกว่าที่กรงเล็บยังมีกลิ่นเลือดติดอยู่ กลัวว่าจะส่งผลไม่ดีกับเด็กๆ ได้ยินมาว่ากลิ่นคาวเลือดจะเป็นตัวกระตุ้นทำให้เด็กๆ ฝันร้ายได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้าไปนอนบนเตียงของกู้โยวจื่อแต่กู้โยวจื่อก็เอาเสื้อคลุมของตัวเองมาให้เจิ้งทั่นทำเป็นผ้าห่ม บนเสื้อมีหมวกฮู้ดที่ทำเป็นเหมือนหูแมวติดอยู่ด้วยตอนนี้เจิ้งทั่นกำลังนอนขดตัวเหมือนลูกชิ้นอยู่ในเสื้อ กำลังหลับสบาย เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจว่าทำไมแมวถึงได้นอนหลับในท่าขดตัวเหมือนลูกชิ้น เขาคิดว่าตลอดว่านอนท่านั่นไม่เหนื่อยเหรอ?แต่หลังจากที่เขากลายเป็นแมวแล้ว ถึงได้เข้าใจว่าท่านี้มันสบายสำหรับแมวมาก บางครั้งเขานอนๆ อยู่ก็ทำท่านี้โดยไม่รู้ตัวอย่างเช่นตอนนี้“ชาร์โคล ไปวิ่ง!” เว่ยเหลิงที่ยืนอยู่ปากประตูตะโกนเรียกเจิ้งทั่นเบาๆไม่มีการขยับเขยื้อนใดๆ“ชาร์โคล ตื่นไปวิ่ง!” เว่ยเหลิงเรียกอีก เขาไม่เชื่อว่าแมวตัวนั้นจะไม่ได้ยินหูที่โผล่ออกมานอกเสื้อเริ่มขยับ จากนั้นก็…ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก“……” เจ้าตัวแสบนี่แกล้งทำเป็นหูหนวก!“ชาร์โคล!” เว่ยเหลิงตะโกนเป็นครั้งที่สาม เหมือนเป็นการเตือนเจิ้งทั่นยังคงไม่ขยับ แต่ดีกว่าเมื่อ
