รนักแต่ขณะที่เจิ้งทั่นวิ่งไปได้ครึ่งทาง เสียงวิทยุกระจายเสียงของมหาวิทยาลัยก็ดังขึ้นทุกวันเวลาหกโมงเช้าจะเริ่มเปิดไปจนกระทั่งเจ็ดโมงครึ่งขณะที่วิ่งผ่านหอพักนักศึกษา เสียงวิทยุได้เปิดเพลงเริ่มจบแล้ว ตอนนี้กำลังเปิดเพลงสำหรับการออกกำลังกาย“ตอนนี้เข้าสู่ เพลงออกกำลังกายชุดที่แปด ย ่าอยู่กับที่~ เริ่ม!หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด…”“เวรเอ๊ย หนวกหูแต่เช้าเลย!” มีเสียงบ่นลอยมาจากหอพักที่อยู่ตรงลำโพงพอดียังไม่ทันพูดจบก็มีรองเท้าข้างหนึ่งลอยออกมาจากหน้าต่างไปโดนลำโพงพอดี แต่ก็ยังหยุดเสียงประกาศไม่ได้“ต่อไปกระโดด หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด สองสอง สาม สี่…”“อ๊ากกก! สักวันจะทุบให้พังเลยคอยดู รอให้เรียนจบก่อนเถอะ คือวันตายของแก!”พอฟังเสียงจากทางนั้นแล้ว อยู่ๆ เจิ้งทั่นก็เกิดความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบใช้ที่อุดหู น่าสงสารบรรดาคนที่คิดว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ไม่ต้องรีบตื่นมาอ่านหนังสือตอนเช้าแล้ว ใช่ ไม่ต้อง แต่ก็ยังมีเรื่องแบบนี้ให้กวนใจยามเช้าอีก อีกทั้งยังมาตรงเวลาทุกเช้าของวันธรรมดาด้วยเจิ้งทั่นรู้สึกโชคดีที่ตัวเองอาศัยอยู่อีกที่หนึ่ง บริเวณที่พักบุคลากรค่อนข้างเงียบ เดินออกมาด้านนอกถึงจะได้ยินเสียงวิทยุกระจายเสียง อยากจะนอนนานแค่ไหนก็นอนได้หลังจากวิ่งครบหนึ่งรอบ วิทยุของมหาวิทยาลัยยังไม่เปิดข่าวของสำนักข่าวกลาง นั่นก็แสดงว่ายังไม่เจ็ดโมงเจียวหย่วนกับกู้
