หวงมักจะทำเรื่องที่ทำให้คนรู้สึกว่าไมjรู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี หลายครั้งที่เจิ้งทั่นเห็นแล้วก็อยากจะเข้าไปสั่งสอนมันสักหน่อย เพียงแต่ว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นอาหวงปรากฏตัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรพ่อเจียวหย่วนจับหนูอีกตัวขึ้นมาให้เจิ้งทั่นลองดูเจิ้งทั่นฆ่าหนูตัวแรกเขากดมันถึงสามครั้งหนูที่น่าสงสารตัวนี้ถึงหมดลมหายใจพอฆ่าหนูตัวที่สองเขาใช้แรงมากเกินไป แต่อย่างน้อยหนูตัวนี้ยังไม่ทันจะได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดก็ตายเสียแล้ว ในใจของเจิ้งทั่นเริ่มรู้สึกโชคดีอีกครั้งที่ตัวเองกลายเป็นแมวไม่ใช่หนูพีระมิดอาหารยิ่งอยู่ล่างมากเท่าไรยิ่งต้องเผชิญกับนรกมากขึ้นเท่านั้น“การแยกกระดูกช่วงคอค่อนข้างง่าย เพราะคอของหนูขาวอ่อนมาก นายก็แค่ยังฝึกไม่มากพอ” พ่อเจียวหย่วนยืนสอนอยู่ข้างๆ “อย่าลังเลที่จะลงมือ ทำให้สำเร็จได้ในครั้งเดียวเป็นดีที่สุดไม่อย่างนั้นหนูจะทรมานมาก แต่ระวังไว้ว่าการแยกกระดูกสันหลังกับกระดูกช่วงหัวออกจากกันไม่ใช่ให้หัวขาดออกจากกันจะต้องควบคุมแรงที่ใช้ให้ดี กระดูกคอต้องหัก หัวต้องไม่หลุดนักเรียนที่ฉันเคยสอนบางคนออกแรงมากเกินไปจนแรงดันในลูกตาของหนูสูงเกินทำให้ดวงตามันทะลักออกมาก็มี”“……”น่าสยดสยอง!เจิ้งทั่นมองพ่อเจียวหย่วนที่พูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย อยู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าในดวงตาของพ่อเจียวหย่วนมีความเย็นชาแฝงอยู่เจิ้งทั่นนึกถึงเรื่องราวเมื่อก่อนที่เคยนั่งกินเหล้ากับเพื่อนตอนกลางคืน ตอนนั้
