บทที่ 30 ก็แค่ดูถูกเจ้าเท่านั้น!
หลี่ลี่ตื่นแต่เช้าตรู่ก็เริ่มเก็บกวาดทองคำ หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน ทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยมูลของม้าหกขา แม้จะเป็นงานต่ำต้อยแต่หลี่ลี่ก็ไม่ได้รังเกียจ แต่หากมีทางเลือกเขาก็ไม่คิดจะทำ ใครบ้างจะอยากทำงานนี้ถ้ามีทางเลือกที่ดีกว่าเล่า!
เขานึกถึงหลิวเหมยเอ๋อร์ หากไม่ใช่เพราะหญิงสาวผู้งดงาม บริสุทธิ์ ไร้เดียงสาและขี้อายผู้นี้ เขาคงคิดหาวิธีออกจากที่นี่ไปนานแล้ว แต่พอนึกถึงหลิวเหมยเอ๋อร์ เขาก็รู้สึกหนักใจ
เด็กหนุ่มรู้สึกว่าหลิวเหมยเอ๋อร์ต้องซ่อนความลับบางอย่างไว้ ไม่เช่นนั้น ยายเฒ่าหลิวผู้มีวรยุทธ์สูงส่งเช่นนั้น จะมาทำงานต่ำต้อยเช่นนี้ทำไม? ยิ่งไปกว่านั้น ยายเฒ่าหลิวยังเรียกหลิวเหมยเอ๋อร์ว่าคุณหนู ดูเหมือนว่าหลิวเหมยเอ๋อร์จะต้องมีชาติกำเนิดสูงส่งมาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงตกต่ำเช่นนี้
น่าสงสารนัก! หญิงสาวผู้งดงามบริสุทธิ์เช่นนี้ ต้องมาทำงานต่ำต้อยเช่นนี้ ใครกันช่างใจร้ายเช่นนี้? หลี่ลี่รู้สึกเห็นใจ
ขณะที่หลี่ลี่ยังคงทำงานอย่างขะมักเขม้น ทุ่งหญ้าแห่งนี้ก็ได้รับแขกเป็นครั้งแรกของปี
เบื้องล่างยอดเขา เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมชุดผ้าคลุม ใบหน้ามันเยิ้ม ทาแป้งจนขาวโพลน เดินลงมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น บางทีอาจเป็นเพราะอารมณ์ดีเกินไป แม้จะพกถุงหอมชั้นดี แต่ก็มีกลิ่นเหม็นลอยมาเป็นระยะ แต่เขากลับไม่สนใจสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า
ข้างหน้าเด็กหนุ่ม มีชายวัย
