นได้เวลาแปดสิบปี เซียวฮั่นล้วนแต่ฝึกฝนการหลอมศาสตราจนลืมวันลืมคืน ตอนนี้โลหะทั่วห้องถูกเซียวฮั่นหลอมจนหมดแล้ว ศาสตรานักรบแต่ละชิ้นถูกจัดวางไว้เต็มห้อง หากมีคนมาพบฉากนี้ เกรงว่าคงต้องตกตะลึงอย่างแน่นอนตลอดแปดสิบปีมานี้ สิ่งที่เซียวฮั่นไม่รู้ก็มักจะไปถามฮั่วเฉินจื่อเสมอ ส่วนสิ่งที่ฮั่วเฉินจื่อไม่รู้ก็มาถามเซียวฮั่นเช่นกัน จากการส่งเสริมซึ่งกันและกัน ทั้งสองจึงก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วมากเพียงแต่ยิ่งมาถึงระยะหลัง คำถามที่เซียวฮั่นถามก็ยิ่งน้อยลงเพราะฝีมือในการหลอมศาสตราวุธของเขาเริ่มเหนือกว่าฮั่วเฉินจื่อแล้วตอนที่ศาสตรานักรบชิ้นแรกถูกเซียวฮั่นหลอมออกมา เขาก็ไม่มีคำถามอะไรที่ต้องถามฮั่วเฉินจื่ออีกฮั่วเฉินจื่อเองก็คิดไม่ถึงว่า ตอนที่ตนศึกษากฏค่ายกล ฝีมือด้านการหลอมศาสตราวุธของเซียวฮั่นได้เหนือกว่าเขาไปแล้ว
กระทั่งว่าเซียวฮั่นในตอนนี้ควบคุมเพลิงสวรรค์แปรหกรูปได้ทั้งหมด ภายใต้เพลิงสวรรค์แปรหกรูป เซียวฮั่นสามารถหลอมศาสตรานักรบชิ้นหนึ่งออกมาได้ตามใจ ถึงขั้นว่าแม้แต่ศาสตรานักรบระดับสูงขอเพียงมีวัสดุเซียวฮั่นก็สามารถหลอมออกมาได้แต่ศาสตราราชัน จนถึงตอนนี้เซียวฮั่นก็ยังไม่เคยหลอมออกมาเพราะศาสตราราชันชิ้นหนึ่ง ไม่ได้หลอมออกมาง่ายดายขนาดนั้น หากสามารถหลอมศาตราราชันชิ้นหนึ่งออกมาได้ แสดงว่าเจ้าเป็นมหาปรมาจารย์การหลอมศาสตราวุธคนหนึ่งแล้วนอกจากการหลอมศาสตราวุธแล้ว ในเวลาหลายสิบปีสุดท้าย ก็คือการวาดสล
