ต่อหน้าข้า…”
“อะไรว่าหนึ่งเส้น เจ้าดูสิว่านี่กี่เส้น?” หยางเจิ้นชูนิ้วมือขวาสองนิ้ว กลายเป็นสีเขียว
หลี่ลี่หัวเราะจนท้องแทบจะปวด ปราณยุทธ์แค่นี้ ก็ยังกล้ามาเทียบกับเขา
นิ้วมือขวาทั้งห้านิ้วของเขากลายเป็นสีเขียวในพริบตา หลี่ลี่ตะโกน “พวกหมาไม่รู้จักดีชั่ว เดี๋ยวข้าจะสั่งสอนบนเรียนให้เอง”
เขาตั้งใจจะสั่งสอนพวกนี้ พุ่งเข้าไปหา ชกหมัดใส่หยางเจิ้นที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด หยางเจิ้นยังเป็นเด็กหนุ่ม ความคิดก็ช้า เห็นพลังต่อสู้ห้าเส้น กลับไม่ได้ตกใจหนีไป กลับชกหมัดสวนกลับมา
สองหมัดปะทะกัน หลี่ลี่ไม่ได้ใช้แรงเต็มที่ ยังได้ยินเสียงกระดูกหัก ตามด้วยเสียงร้องโหยหวน มือขวาของหยางเจิ้นถูกชกจนข้อเคลื่อน ห้อยต่ำอยู่ตรงนั้น ร้องโหยหวนอยู่
เฉินหลงโกรธขึ้นมาทันที เขาเก็บพัดเข้าไป ท่าทางสง่างามหายไปหมดพร้อมกร่นด่า “เด็กดี อย่าไปรังแกคนอ่อนแอสิ” ชกหมัดเข้าใส่หลี่ลี่เป็นก่อน
หลี่ลี่เห็นหมัดของเขากลายเป็นสีเขียว ที่แท้ก็ฝึกพลังต่อสู้ห้าเส้นได้ ไม่แปลกที่จะเป็นหัวหน้าของพวกนี้ได้ ยังกล้าชกหมัดใส่เขา
หลี่ลี่อยากจะลองกำลังหมัด เขาตะโกนโต้ “งั้นก็มา”
เขาไม่หลบเลี่ยง อีกหมัดหนึ่งสวนกลับไป ‘ตึง’เสียงดังสนั่น สองหมัดปะทะกันอย่างจัง หลี่ลี่ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่เฉินหลงส่งเสียงในลำคอ แม้จะไม่ถอยหลังไปแม้แต่ครึ่งก้าว แต่กล้ามเนื้อใบหน้ากลับกระตุก ดูเหมือนจะเสียเปรียบหมัดนี้มาก
หลี่ลี่ใช้เพียงพลังต่อสู้ห้าเส้น ก็
