ว่าเซี่ยเวยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เพียงขว้างกระบองยาวลงพื้นแล้วกล่าว “จะอย่างไรนางก็เป็นฮองเฮา! คำสอนของตระกูลและวาจาของปราชญ์โบราณอนุญาตให้เจ้าทำเรื่องอย่างวันนี้หรือ คำคนน่ะร้ายกาจนัก ราชวงศ์เก่าไม่มั่นคงอยู่แล้ว หากเจ้าอยากฆ่านางจริง ๆ เช่นนั้นก็เชิญทำ ต่อไปเถอะ”เยี่ยนหลินไม่ตอบกลับสักคำเดียว
เซี่ยเวยเอ่ยกับคนรอบข้าง “ลงไม้ ลงทัณฑ์ตามกฎทหารสามสิบ กระบอง ให้เขารับโทษด้วยตนเอง!”
พูดจบก็หมุนตัวสะบัดแขนเสื้อจากไป
หลายสิบวันก่อน ศีรษะของโจวอิ๋นจือถูกตะปูยาวตอกตรึงเหนือ ประตูวัง
กระทั่งยามนี้ก็ยังชะล้างรอยเลือดบนนั้นออกไม่หมด
เยี่ยนหลินเหยียดกายก้มคุกเข่า
ผู้คนทั้งซ้ายขวาหันมองหน้ากัน ผ่านไปครู่หนึ่งค่อยมีคนส่งเสียง เบา ๆ ว่า “ล่วงเกินท่านแม่ทัพแล้ว” ก่อนเงื้อมือลงทัณฑ์ ชั่วขณะนั้นได้ยินแต่เสียงพลองกระทบเนื้อ แม่ทัพหนุ่มกำหมัดแน่น ไม่ส่งเสียงใดเลยตั้งแต่ ต้นจนจบ
2) จิตสังหาร
เอกสารกองท่วมสูง
เซี่ยเวยไม่ได้พลิกดูสักแผ่น
ตอนหลี่ว์เสี่ยนมาถึงก็เห็นเขากำลังถือคันศรขึ้นลูกเกาทัณฑ์ง้างจน สุด เมื่อเท้าของเขาก้าวข้ามประตูเข้ามา นิ้วมือเรียวยาวนั้นก็คลายออกเกิดเสียงหวีดหวิวดังฟุั่บ แล้วลูกเกาทัณฑ์ขนนกอินทรีทองก็พุ่งเข้าปักลึกในเนื้อไม้ของชั้นหนังสือสะเทือนจนตำราบนชั้นร่วงตก
คนอื่น ๆ ไม่กล้าเผยแพร่ข่าวลือด้วยกลัวศีรษะจะหลุดจากบ่า แต่ หลี่ว์เสี่ยนนั้นต่างออกไป พอได้ยินผู้ใต้บังคับบัญชารายงานเรื่อ
