งรักภักดีใต้สังกัดนางเองยัง หักหลังด้วยซ้ำ เขากลับมีใจแน่วแน่คิดมาถกเหตุผลกับราชสำนักแต่พอคนอื่น ๆ ด่า เขาก็อ้ำอึ้งหน้าแดงก่ำ ทำได้เพียงอ้าปากลั่น ประโยคเดิมซ้ำ ๆ “ฮองเฮาไม่ทรงเป็นอย่างที่พวกเจ้าว่า! พระองค์ไม่ทรงใช่คนเลว!”
ช่างเป็นคนหัวรั้นยากจะเข้าใจจริง ๆ
ถึงขั้นทำให้ผู้อื่นลอบบังเกิดความเคลือบแคลงไม่ดีไม่งาม
ในที่สุดเยี่ยนหลินก็ถูกกระตุ้นไฟริษยา อาศัยสุราราดรดทุกข์ ทว่า สุราก็ได้แต่ทำให้หวนนึกถึงนางและเรื่องราวเมื่อกาลก่อน อวัยวะภายในทั้งหลายไม่มีที่ใดไร้ความเจ็บปวด ระหว่างกำลังร้อนรุ่มจึงไปหานางอีกคราด้วยใจรักและแรงแค้นสุดลึกล้ำ
ไม่กี่วันให้หลัง เรื่องที่เดิมทีเป็นแค่ข่าวลือเล่าขานเป็นการส่วนตัวก็ รู้กันทั่วพระราชวังประหนึ่งแพร่ตามลม
“ดูนางสิ หน้าตาอย่างกับนางจิ้งจอก ถ้าไม่ใช่อาศัยเสน่ห์ยั่วยวนก่อน แม่ทัพเยี่ยนที่ประเสริฐเช่นนั้นจะเหลือบแลนางหรือ”
“สองปีก่อนข้าก็รู้สึกแล้วว่าคนแบบนี้ไหนเลยจะเหมาะสมเป็นมารดาของแผ่นดิน…”
“ช่างไม่คู่ควร!”“ใครบ้างไม่รู้ว่าเดิมทีนางเป็นสตรีบ้านนอกไร้การศึกษา แค่วาสนาดี ได้รับความรักความโปรดปรานจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน กลายเป็นเรื่องให้คนในราชสำนักหัวร่อเสียเปล่า น่าเสียดาย คนไร้วาสนาต่อให้ได้รับตำแหน่งนี้ก็ครองไม่อยู่ ไม่ใช่ดวงซวยมากหรอกหรือ”
“ข้าว่านะ เหมยเขียวม้าไม้ไผ่[1]ในวันวานตอนนี้ถ่านไฟเก่าคุขึ้นมา”
“นางมีลูกไม้แพรวพราว อย่าดูเบานางเชียว”
“รู้เ
