า!”
เซี่ยเวยรู้ดีว่าตนทำอะไรลงไปบ้าง
เขาปราศจากความรู้สึกและไม่สนใจด้วยว่าผู้คนใต้หล้าจะเป็นตาย ร้ายดีอย่างไร ถามแค่ว่า“แล้วอย่างไร”
แล้วอย่างไร?ระหว่างทางเต็มไปด้วยความพินาศย่อยยับทั้งพ่อค้าที่ถูกปล้นทรัพย์สินที่หามาทั้งชีวิต ทั้งภรรยาที่สามีถูกฆ่า ทั้งเด็กน้อยที่ไม่มีบ้านให้กลับ…
เสียงร้องไห้และเสียงตะโกนดังไม่ขาดสาย!
เสิ่นจื่ออีเดินทางพร้อมกองทัพ ไม่เหมือนเจียงเสวี่ยหนิงกับเว่ยเหลียงที่ตามหลังสองถึงสามวัน ทุกสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินล้วนสลักลึกลงกลางใจ จนนอนไม่หลับอยู่บ่อย ๆ
แววตาที่นางมองเซี่ยเวยในตอนนี้ ประหนึ่งกำลังมองสัตว์ประหลาด
ต้องเป็นคนเลือดเย็นขนาดไหนถึงเอ่ยคำพูดพรรค์นี้ออกมาได้
นางกะพริบตา จิตใจสงบลงบ้างแล้ว จากนั้นจึงกล่าวชัดถ้อยชัดคำ “เจียงเสวี่ยหนิงปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างเปิดเผยจริงใจ นางคู่ควรจะได้รับการปฏิบัติที่ดีจากคนอื่น ส่วนท่านไม่คู่ควรกับนางเลยสักนิด”
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
‘ไม่คู่ควร’ สามคำนี้ออกจะทิ่มแทงไปสักหน่อย
เซี่ยจวีอันหลุบตา ไม่อยากเสวนาด้วยให้มากความเหมือนกัน ทว่า เดินไปไม่กี่ก้าว ภาพความหลังก็ผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด ทำให้อารมณ์รุนแรง ที่รบกวนใจยิ่งรุนแรงจนยากจะกดลงไปได้อีก!
เขาหยุดฝีเท้า
หมุนกาย แล้วค่อนแคะด้วยน้ำเสียงประสงค์ร้ายเจือความเย็นชา “ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง โลกนี้คนโง่ก็เป็นได้เพียงเหยื่อให้คนอื่นขย้ำ! ฐานะขององค์หญิงตอนนี้อ่อ
