กหล้า
เจียงเสวี่ยหนิงปวดไปทั้งใจ
คนผู้นี้มักจะรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง
นางเคยคิดว่าคนร้ายกาจ มีนิสัยคบค้าสมาคมด้วยได้ยาก ทั้งยังยึดมั่นถือมั่นและบ้าคลั่งอย่างเขา หากได้ใช้ชีวิตด้วยกันจริงก็คงเป็นเหมือนดัง เยี่ยนหลินว่าไว้ คือทั้งเหนื่อยและไม่เป็นอิสระ
ทว่าเกือบครึ่งปีที่ผ่านมา…เวลาส่วนน้อยใช้เรียนพิณ เวลาส่วนมากหมดไปกับการเดินทาง ไม่ว่าจะของกินหรือของใช้เรื่องปัญหาคนไปจนถึงปัญหาเหตุการณ์ต่าง ๆไม่มี สักครั้งที่ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจ เซี่ยจวีอันจัดการทุกอย่างได้ดีเสมอ เรื่อง ไหนนางไม่จำเป็นต้องมาปวดหัวก็ไม่มีตกมาถึงมือ ส่วนเรื่องไหนที่นางต้องเข้าไปจัดการ เขาก็ไม่เคยซอกแซกถามเลย
อย่างตอนเรียนพิณ มีบ้างที่เขาคว้าไม้เรียวมาตีเพราะโมโหที่นางดื้อ
ทว่าพอแกล้งร้องไห้เข้าหน่อย เขาก็จะเม้มปากจับมือนางไว้ หักใจ ตีต่อไม่ลง แล้วมักจะจบลงที่ปล่อยตามใจนาง หรือกระทั่งชงชายกของว่างมาให้พักกินอะไรสักหน่อยค่อยเรียนต่อแต่ก็มีตอนดุร้ายเหมือนกัน
ในเวลาเช่นนั้น เซี่ยจวีอันไม่มีทางปล่อยนางไปโดยง่าย มีสองคราที่ นางยั่วโมโหจนเขาถอดชุดนางไปครึ่งตัวตอนกลางวันแสก ๆ จากนั้นกดนางชิดกำแพงจนหน้าแนบหน้าต่าง นางกลัวจนทั้งร่างอ่อนยวบ จากนั้นเขา ก็จะถามซ้ำ ๆ ว่า ยังจะกล้าอีกหรือไม่
หากนางตอบไม่กล้า เขาก็จะปล่อยนางไป
หากนางดื้อรั้นไม่ยอมรับผิด เช่นนั้นก็ต้องรับกรรม เรียนพิณจบมือ อาจจะไม่ปวด แต่ขาเปลี้ยแน่นอน
ทว่าหลังจากเสร็จ
