เรื่องก็มักถึงคราวเขาที่ต้องมาง้อ โอบนางไว้ใน อ้อมแขน จุมพิตซับหยาดน้ำที่ปลายหางตา แต่ยังไม่วายพูดด้วยรอยยิ้มว่า ดูสิว่าครั้งหน้าจะยังปากแข็งอีกหรือไม่
เจียงเสวี่ยหนิงคิดว่าเขาคือร่างรวมของนักบุญกับปีศาจ
แต่ไม่ว่าเมื่อไร สายตาของเขายามมองมาก็มักสงบสุขเป็นนิตย์ บางครั้งยามนางพูดคุยกับผู้อื่นแล้วเงยหน้าขึ้นก็มักสบเข้ากับสายตาของเขา ช่วงแรกที่ถูกจับได้คนผู้นี้ยังกระดากบ้างทว่านานไปก็เปลี่ยนเป็นมองกันโต้ง ๆ ไม่สะทกสะท้าน
นางเคยถาม ท่านมองไม่พอหรือไร
ตอนแรกเซี่ยจวีอันไม่ได้ตอบ
กระทั่งตีเมืองจี่หนานกันมาได้ ในงานเลี้ยงเขาถูกคารวะสุรา ปรุงวสันต์[2]ไปสองถ้วย คืนนั้นเขาทรุดตัวนั่งบนตั่งวางเท้าข้างเตียงของนางแกะเม็ดบัวเป็นกำที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนให้นางกินทีละเม็ด ๆ
นางนึกว่าเขาเมา
แต่เซี่ยเวยกลับบอกว่า ข้ามีสติดียิ่ง
ภายในห้องปราศจากแสงไฟ ดวงตาของเขาหยาดเยิ้ม เขายื่นหน้า เข้ามาจูบนางอย่างแผ่วเบาดั่งเกรงว่าจะทำให้ภาพฝันนี้แตกสลายจากนั้น ก็เอ่ยปากถามนางว่า “เจ้าจะไม่จากไปใช่หรือไม่”
เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งเงียบ
นางไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนั้นความรู้สึกใดผุดขึ้นมาในใจของนาง
เงียบอยู่นานนางก็ตอบว่า “ไม่ไป”
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้ถามว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าบางครั้งนางชอบกินของพวกนี้ ทว่าหลังจากนั้นนางก็ไม่ค่อยได้เจอเยี่ยนหลินอีก อีกทั้งเวลาที่เจอมักมีคนอื่นอยู่ด้วย ทักทายกันสองสามคำก็แยกย้ายไปจัดการธุระของตัว
