บนโต๊ะก็มีจดหมายวางไว้หนึ่งฉบับ
*****
ตกกลางคืน โคมสว่างไสวแขวนตามระเบียงทางเดิน
เปลวเทียนในห้องกระเพื่อมตามแรงลม
ใบหน้างดงามของเจียงเสวี่ยหนิงจึงดูวูบไหวพร่าเลือน
เตาฉินที่ไปเมืองหลวงหลายเดือนกลับมาแล้วทั้งยังพาหญิงตั้งครรภ์ มาด้วยคนหนึ่งหน้าตาหมดจด ดูเหนียมอาย
เทียบกับหลายปีก่อนที่เจียงเสวี่ยหนิงเจอนางครั้งแรก ผิวเจ้าตัวขาวเนียนขึ้นไม่น้อย ชุดที่สวมใส่ก็เปลี่ยนเป็นตัดจากแพรต่วน ใบหน้าอ่อนโยนทว่าเมื่อถูกจ้องด้วยสายตาเรียบนิ่ง ร่องรอยความพรั่นใจก็ปรากฏ ทั้งยัง ยกมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว
ตำแหน่งนั้นนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
เยาเหนียงตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว
ชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงไม่เคยเจอคนผู้นี้ ส่วนชาตินี้พวกนางก็เพิ่ง เจอกันสองครั้งหากไม่ใช่เพราะโจวอิ๋นจือ นางคงจำชื่ออีกฝั่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ
จู่ ๆ เจียงเสวี่ยหนิงก็หัวเราะ จับปอยผมของเยาเหนียงอย่างแผ่วเบาพลางขบคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะทำประโยชน์ได้มากน้อยเพียงใด นางเอ่ยอย่างเนิบช้าว่า “ไม่ต้องกลัวไป คนที่ข้าคิดสังหารไม่ใช่เจ้า”
ประโยคนี้ไม่พูดเสียยังดีกว่า เนื่องด้วยเยาเหนียงหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยิน
นางจำเจียงเสวี่ยหนิงได้
นางรู้ดีว่าปีนั้นนายท่านของนางร่ำรวยขึ้นมาได้อย่างไร ต่อมา นายท่านไปซินโจว ช่วงสองวันแรกที่เพิ่งกลับมีท่าทีกระวนกระวายอยู่ ตลอดกลางคืนข่มตาหลับไม่ลง และบัดนี้คุณหนูท่านนี้ก็กลับมาแล้ว…
