ิสัยดื้อรั้นคนนั้นไว้ ตามลำพัง เหมือนต้องการมอบหมายเรื่องบางอย่างโดยไม่ให้ขุนนางอื่นทราบ ก็รู้สึกว่าต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาเป็นแน่
เขาเริ่มหงุดหงิด ครั้นเงยศีรษะก็พบว่าตนเองเดินมาถึงหน้าประตูจวนแล้ว
จวนที่ซ่อมแซมใหม่แต่เดิมก็กินพื้นที่กว้างขวาง ตามเสากำแพงมี ภาพวาดและคานแกะสลัก หลังตบแต่งเฉินซูอี๋เข้าจวน จำนวนข้ารับใช้ ก็เพิ่มอีกกว่าร้อยคน รวมทั้งต้นหยกปะการัง เงินทอง ไข่มุก และอัญมณี หรูหราตระการตายิ่งนัก
แต่ยามนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมองสิ่งใดทั้งนั้น
โจวอิ๋นจือหยุดยืนที่ลานชั่วครู่ เขาเบื่อหน่ายท่าทีของเฉินซูอี๋เต็มทน สุดท้ายจึงหมุนตัวเดินลอดซุ้มประตูสลักลายตรงไปยังเรือนตะวันตกแทน
ปกติด้านนอกต้องมีสาวใช้ยืนคอยรับคำสั่ง
ทว่าวันนี้ไม่รู้ไฉนด้านนอกไม่เพียงร้างผู้คนแต่ด้านในก็ยังปราศจากเสียงใด ๆ อีก
โจวอิ๋นจือประหลาดใจเล็กน้อย
แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
ขณะที่ขาของเขาก้าวข้ามธรณีประตู สายตาก็เหลือบเห็นกระถางเบญจมาศเล็บมังกรทองที่ปกติได้รับการดูแลเป็นอย่างดีล้มอยู่บนพื้นด้านข้าง ใจเขาเย็นวาบ ต้องเกิดเรื่องไม่ดีเป็นแน่
เขารีบก้าวเข้าไปด้านใน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ สาวใช้ทั้งหมดถูกอุดปากมัดมือมัดเท้ากองรวมกันข้างกำแพง!
หนังตาโจวอิ๋นจือกระตุก เขาวางมือลงบนดาบข้างเอวแล้วพุ่งเข้าไป ในห้อง
ตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นว่า “เยาเหนียง…”
ในห้องว่างเปล่า
บนพื้นมีเสื้อเด็กที่ยังปักลายไม่เสร็จตกอยู่
และ
