ครมารบกวน”
เสียวเปั่ารับคำเสียงเบา “ขอรับ”
หลี่ว์เสี่ยนได้ยินก็ไม่ได้เอ่ยปากทันที แต่เดินออกจากเรือนพร้อม เซี่ยเวย รอจนห่างมาแล้วจึงพูดว่า “ทำตามที่เจ้าว่า กวาดล้างไปพอสมควรแล้ว”
เซี่ยเวยสวมเสื้อคลุมกระเรียนเมื่อเดินพ้นจากตัวเรือน ความเยือกเย็นและอ่อนโยนเมื่อครู่ก็หายไปราวกับลมพัดผ่านเมฆแค่พริบตาก็เห็นแต่ความเย็นชาสุดแสน “ไม่ได้ลงมือถึงตายใช่หรือไม่”
หลี่ว์เสี่ยนตอบ “ฆ่าตัวตายไปแล้วสามคน ดื้อด้านจริง ๆ”
เซี่ยเวยได้ยินเช่นนี้ ขนคิ้วยาวประหนึ่งหมึกวาดก็ไม่ได้ขยับ กล่าว แค่ว่า “ไม่ตายหมดก็ดี ข้ายังจำเป็นต้องใช้”
นิกายสวรรค์เป็นสำนักหนึ่งในยุทธภพ ย่อมเกิดความขัดแย้งบ่อยครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นการจัดการกับคนนอกนิกายหรือในนิกายล้วนต้องการพื้นที่ แต่ทางการสั่งห้ามการลงทัณฑ์ทรมาน เลยไม่กล้า กระทำอย่างเปิดเผยนัก จึงสร้างคุกใต้ดินเอาไว้
คุกมืดมิดคับแคบ บรรยากาศแฉะชื้นหดหู่
พอเซี่ยเวยมาถึง พื้นใต้ฝั่าเท้าก็มีคนใช้น้ำล้างจนสะอาดเอี่ยม หาก ไม่ใช่เพราะในอากาศยังมีกลิ่นคาวเลือดบางเบาและจุดเว้าตรงมุมกำแพงเหลือรอยเลือดให้เห็นจาง ๆ คงไม่มีใครนึกว่าตลอดสองวันที่ผ่านมา ในคุกใต้ดินแห่งนี้เกิดเรื่องโหดเหี้ยมอำมหิตมากแค่ไหน
เหล่าหัวหน้าสาขา หัวหน้าวิหารของนิกายสวรรค์ที่เคยอยู่ข้างกาย ว่านซิวจื่อ บัดนี้ถูกโซ่เหล็กล่ามขึงบนกำแพงเรียงคน โลหิตไหลหยดลงมา เป็นช่วง ๆ ไม่หยุดหย่อน
หลายคนจวนจะสิ้นล
