งวางตะปูเหล็กยาวหนาเท่านิ้วก้อย เอาไว้อย่างเป็นระเบียบแถวหนึ่ง ด้านข้างยังมีค้อนเปือนเลือดอยู่ด้วย
เจี้ยนซูก้าวออกมาด้านหน้า หยิบตะปูมาตัวหนึ่ง
ว่านซิวจื่อมีลางสังหรณ์บางอย่าง รูม่านตาหดวูบ ไหนเลยจะมีความ น่าเกรงขามเยี่ยงเจ้านิกายสวรรค์เมื่อสองวันก่อนอีก เอาแต่ตะโกนลั่นด้วยสุ้มเสียงแหบพร่า “เจ้าคิดจะทำอะไร?ปล่อยข้า!”
มือทั้งคู่ถูกตรึงติดผนังอย่างแน่นหนา
เจี้ยนซูมาถึงตรงหน้าเขา เล็งตะปูเหล็กลงบนฝั่ามือของว่านซิวจื่อ ค่อย ๆ ออกแรงตอกทีละน้อย แทงลึกแหวกเลือดเนื้อถึงกระดูกจนทะลุออกไปฝังตรึงกำแพงด้านหลัง!
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ว่านซิวจื่อแผดเสียงร้อง ร่างกระตุก เหมือนเป็นลมชัก ดิ้นทุรนทุรายสุดแรงเกิด แต่ก็ยังคงถูกทหารสองนายตรึงไว้แน่น
จากนั้นก็ยังมีตะปูตัวที่สอง ตัวที่สาม…
เลือดไหลทะลัก ตะปูเหล็กยาวถูกตอกลงไปทีละตัว ทีละตัว จนแทบจะเต็มฝั่ามือทั้งสอง!
ตั้งแต่ตะปูตัวที่สามตอกลงไปเขาก็ทนไม่ไหวอีก อ้อนวอนเซี่ยเวยผู้ซึ่งเมื่อครู่ตนเองยังเพิ่งด่าทอ “ปล่อยข้า! เห็นแก่ที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าเมื่อตอนนั้น ปล่อยข้าไปเถอะ! เจ้าอยากได้อะไรก็เอาไป!นิกายสวรรค์ไง นิกายสวรรค์ เจ้าต้องการหรือไม่ยังมีเงินมหาศาลด้วยนะ มหาศาลอยู่ในร้านแลกเงิน ผิงหนานอ๋องล่ะ ข่าวพลพรรคที่เหลืออยู่ของผิงหนานอ๋องข้าก็รู้! เจ้าไม่ใช่ว่าอยากเป็นฮ่องเต้หรอกหรือ ไม่ใช่ว่าอยากล้างแค้นราชสำนักหรอกหรือ ปล่อยข้าสิ ปล่อยข้า อ๊ากกกก…”
เบ
