บหนึ่งท่ามกลางฝูงชน มี กลุ่มคนขึ้นมาตรวจสอบอาการทางฝังเซี่ยเวยแทบจะทันที แต่เซี่ยเวยยังคงจ้องมองเจียงเสวี่ยหนิงระหว่างออกคำสั่งอะไรบางอย่างกับสองสามคน ใกล้ ๆ อย่างสงบนิ่ง
ทว่าครั้นพูดจบ ร่างกายกลับเริ่มโงนเงนไปมาอย่างยากจะสังเกต
แล้วล้มลงโดยไร้ลางบอกล่วงหน้า!
ชั่วพริบตานั้น ราวกับภูเขาหยกพังทลายลงมา
เสียงแหลมแสบแก้วหูทุกประเภทประดังกระทบโสตประสาทของ เจียงเสวี่ยหนิง ทว่าก็เพียงผสมผเสกันอย่างไร้ความหมายและกลายเป็น เสียงอื้ออึงปนเปกันในสมอง นั่นกลับทำให้ภาพที่ประจักษ์แก่ตาตรงหน้า นางเปียมด้วยความเงียบสงัดอันขัดกับเสียงในศีรษะ
โลกทั้งใบคล้ายจะทลายตาม
รอบด้านเงียบกริบเพียงชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยความวุ่นวาย
ผู้คนจำนวนมากพุ่งกรูเข้ามาห้อมล้อมเซี่ยเวยประดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก
นางกลับยืนนิ่งไม่ไหวติงประหนึ่งก้อนหินบนชายฝัง ครรลองสายตา ถูกบดบังเกินกว่าครึ่งจนมองไม่เห็นเขาแล้วเจียงเสวี่ยหนิงยังกุมกระชับมีด ไม่ยอมผ่อนคลายแม้แต่น้อย และยิ่ง ไม่ยอมปล่อยว่านซิวจื่อไป ร่างของนางยังคงไม่ขยับ ในที่สุดก็มีคนจากข้างล่างมาพยุงเซี่ยเวยออกไปอย่างรีบร้อน ทั้งยังมีคนขึ้นมาพาว่านซิวจื่อ ออกไปจากมือนางและคุมตัวลงไปอย่างรวดเร็ว
ครั้นนางเงยหน้าก็เห็นนัยน์ตาคู่หนึ่งกำลังแสดงความเป็นห่วงเป็นใย
เยี่ยนหลินยืนอยู่ตรงหน้า แสงจากเปลวไฟสะท้อนให้เห็นเงาร่าง สูงใหญ่ เขาเพียงมองนางเงียบ ๆ ดวงตาเบนไปมาอยู่หลายครั้งหลายค
