รค์จำต้องแทงตัวเองสามครั้งเสียก่อนเพื่อแสดงความตั้งใจ
และตามกฎของนิกายสวรรค์นั้น…
“นิกายสวรรค์ของข้ามีกฎ ไม่อนุญาตให้สาวกทุกคนพัวพันข้องเกี่ยวกับอำนาจเงินทอง ตู้จวินเซียนเซิงเป็นคนของนิกายสวรรค์ที่สมควรจะเป็นตัวอย่างแก่เหล่าพี่น้องในนิกาย ทว่าทั้ง ๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าทำแบบนี้ ผิดระเบียบ เจ้าก็ยังจงใจละเมิด!” น้ำเสียงของหลู่ไท่ยิ่งเอ่ยก็ยิ่งเย็นยะเยือก “หากมิใช่คนของนิกายก็ช่างเถอะ แต่ในเมื่อเป็นคนของนิกาย ทั้งยังมิได้ ถอนตัว มาอยู่ร่วมกับสตรีพรรค์นี้แล้วจะกล้าปล่อยไปโดยง่ายดายได้ เช่นไร”เซี่ยเวยจ้องมองอีกฝั่าย ไม่ได้พูดอะไร
ข้างล่างก็มีเริ่มมีเสียงตะโกนอีกครั้ง “สามมีดหกรู”
เจียงเสวี่ยหนิงหน้าซีดลงเล็กน้อย ความคิดวาบขึ้นมารวดเร็วราวกับฟั้าแลบ แต่กลับทำอะไรไม่ได้
ว่านซิวจื่อทอดสายตาเย็นชาจากด้านบนค่อย ๆ มองเจตนาออก
อันที่จริง เขาแค่อยากจะยืมมือหลู่ไท่มาใช้ควบคุมเซี่ยจวีอันโดยที่ ตัวเองมิต้องไปพัวพัน จะได้เหลือทางหนีทีไล่ให้ตนเอง เพราะถึงอย่างไรแม้เซี่ยเวยจะอยู่ตรงนี้ แต่ญาติผู้น้องอย่างเยี่ยนหลินทางชายแดนก็ยังมี กองทัพใหญ่นับแสนอยู่ในกำมือ ไม่อาจดูแคลนได้ หากสามารถร่วมมือกับอีกฝั่ายโจมตีราชสำนักคล้ายกับตอนที่เคยร่วมมือกับผิงหนานอ๋องย่อมดี ที่สุด ทว่าถ้าอยากสังหารเซี่ยเวยก็ต้องระมัดระวังข้างนอก มิอาจปล่อยให้ชายแดนมาร่วมมือกับทางราชสำนัก
คิดไม่ถึงว่าหลู่ไท่จะชิงชังเซี่ยเวยล้ำลึกถึงเพีย
